Δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω!

Αν το «δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω» αληθεύει στην περίπτωσή σου,  να ξέρεις ότι αυτό μπορεί να προέρχεται από διαφορετικά αίτια – σωματικά, συναισθηματικά και συμπεριφοράς. Συνήθως δεν νιώθεις άνετα μ’ αυτό το γεγονός. Και έχεις και τύψεις συνειδήσεως ή είσαι απογοητευμένος και θέλεις να τα παρατήσεις. Τι καλό μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου;

Κρίσεις έντονης επιθυμίας για φαγητό: η ανεξέλεγκτη τροφή

Στην εποχή μας δεν υπάρχει τίποτα σε κοινωνικό επίπεδο που να μην συνδέεται με το φαγητό ή το ποτό, έστω κι ένα μικρό σνακ. Συχνά, δεν θέλεις να φας κάτι, αλλά ο μπουφές είναι μπροστά σου. Σου κλείνει συνεχώς το μάτι, έτσι ώστε κάποια στιγμή αρχίζεις να τρως και μετά δεν μπορείς να σταματήσεις. Πας για ψώνια κι από όλες τις πλευρές σού χαμογελούν οι όχι και τόσο υγιεινές λιχουδιές. Η σοκολάτα σού φωνάζει: «Απόλαυσέ με!» Τα γλυκίσματα σού φαίνονται πολύ δελεαστικά – και πώς μπορείς να πεις όχι; Και προτιμάς να παρατήσεις τα τακτικά γεύματά σου, ώστε να μπορέσεις να απολαύσεις αυτές τις έξτρα λιχουδιές χωρίς αυτοσυγκράτηση. Και, ανεξάρτητα από το αν κάνεις σωστές ή παραπλανητικές σκέψεις, αυτές τελικά σε ελέγχουν.

Οι κρίσεις έντονης επιθυμίας για φαγητό ως προστασία ενάντια στην έλλειψη

©Benjamin Thorn/Pixelio.de

Εάν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα καταναλώσεις πολλά γλυκά, σνακ ή έτοιμα προϊόντα, τότε μπορείς σε κάποιο βαθμό να εξαρτηθείς από το ενισχυτικό γεύσης γλουταμάτη (ή «όξινο γλουταμινικό νάτριο»). Αυτό το «γευστικό» συστατικό τροφίμων σε κάνει να θέλεις να φας περισσότερο από ό,τι χρειάζεσαι. Το «δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω» μπορεί να εξελιχθεί σε ακατάσχετη επιθυμία λήψης τροφής. Επίσης, μια μεγάλη αποχή από το φαγητό μπορεί να είναι σε βάρος μιας ισορροπημένης διατροφής. Αυτή η αποχή δημιουργεί συνήθως έλλειψη σε μικρο-και μακροθρεπτικές ουσίες. Έτσι, το σώμα προσπαθεί να αντισταθμίσει αυτήν την έλλειψη με κρίσεις έντονης επιθυμίας για φαγητό. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφοσιωθείς σε μια  ισορροπημένη και τακτική διατροφή. Διάβασε κι ακολούθησε τη Μεσογειακή διατροφική πυραμίδα του υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας (σελ. 59-62) ή διάβασε το άρθρο μας: «Θέλω να αδυνατίσω».

Οι κρίσεις έντονης επιθυμίας για φαγητό ως συμπλήρωμα κενού

©Benjamin Thorn/Pixelio.de

Το αίσθημα πείνας μπορεί, επίσης, να σε οδηγήσει σε κρίση έντονης επιθυμίας. Βασικά πεινάς επειδή έχουν περάσει περισσότερες από 4-6 ώρες από το τελευταίο γεύμα ή επειδή έφαγες πολύ λίγο. Συχνά καταβροχθίζεις ένα ολόκληρο γεύμα ήδη σε 10 λεπτά. Ή τρως ασυνείδητα και παράλληλα με κάποια άλλη δραστηριότητα. Το αίσθημα του κορεσμού όμως έρχεται μετά από 20 λεπτά συνειδητής απόλαυσης. Ο κορεσμός ικανοποιεί μια βασική ανάγκη σου: την πείνα. Είναι καλύτερα να τρως τρία μεγάλα γεύματα την ημέρα και να παραλείπεις τα ενδιάμεσα σνακ. Έτσι, αποτρέπεις την πείνα αλλά και την έλλειψη θρεπτικών ουσιών.

Οι κρίσεις έντονης επιθυμίας για φαγητό ως «κάλυμμα»

Ακριβώς, επειδή η τροφή ικανοποιεί μια βασική ανάγκη μας, γίνεται εύκολα και υποκατάστατο για άλλες ανεκπλήρωτες ανάγκες. Όταν π.χ. νιώθεις λύπη ή μοναξιά. Σου λείπει η ασφάλεια και η σιγουριά – κι αυτήν την ανάγκη την ικανοποιείς με το φαγητό. Έχεις να δώσεις πολλές μάχες στη ζωή – και η τροφή σού γίνεται ένα είδος ανταμοιβής. Ίσως, να μην έτρωγες καθόλου (γλυκά) πριν – και έτσι τώρα (υποσυνείδητα) να θέλεις να ισοφαρίσεις αυτήν την έλλειψη. Η ακατάσχετη επιθυμία λήψης τροφής μπορεί, κατά τον ίδιο τρόπο, να λειτουργεί και ως «κάλυμμα» ενός  (παιδικού) τραύματος ή της έλλειψης αγάπης και αποδοχής. Τρώγοντας νιώθεις για λίγο καλύτερα, αλλά αυτό διαρκεί πολύ λίγο. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ζητήσεις βοήθεια από έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας ή διατροφολόγο ή έναν ποιμένα, για να αντιμετωπίσεις την πραγματική αιτία και να ικανοποιήσεις σωστά την ανάγκη σου. Ο Θεός δεν θα σε απογοητεύσει. Οι σκέψεις Του για σένα είναι καλές – θέλει να σου δώσει ελπίδα και μέλλον (βλ. Ιερεμίας 29:11).

Ζ. Στ., διατροφολόγος

Η οικογένεια και η σημασία της

©Michal Zacharzewski/Stock.xchng

©Michal Zacharzewski/Stock.xchng

Μπορεί, άραγε κανείς, να μιλά ακόμα σήμερα για τον θεσμό της «οικογένειας» και το τι αυτός σημαίνει για το άτομο; Όταν γινόμαστε μάρτυρες των πολλών οικογενειών που διαλύονται, τίθεται το εξής ερώτημα: «Έχει, άραγε, η οικογένεια μέλλον;» Ή για να θέσουμε αλλιώς: «Είναι, άραγε, τόσο σημαντική η οικογένεια;»

Εδώ μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα, σχετικά με αυτό το θέμα:

Ο μεγάλος παιδοψυχολόγος Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget) είπε: «Η οικογένεια είναι το σημαντικότερο Σχολείο της ζωής μας.»

O Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ (Martin Luther King Jr.) περιέγραψε την οικογένεια ως το «Σχολείο της αγάπης».

Ο πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ, περιέγραψε την οικογένεια ως το «Σχολείο της ειρήνης».

Ο Μπιλ Κλίντον, σε μια του ομιλία στις ΗΠΑ, δήλωσε το 1996: «Η πρώτη μας πρόκληση είναι να αγαπήσουμε τα παιδιά μας και να ενισχύσουμε τις οικογένειές μας. Οι οικογένειες είναι το θεμέλιο της ζωής. Όσο ισχυρότερες οικογένειες έχουμε, τόσο ισχυρότερο έθνος θα έχουμε.»

Οι οικογένειες είναι οι βασικές μονάδες, πάνω στις οποίες χτίζεται η κοινωνία μας. Καθένας μας  προέρχεται από μια οικογένεια και περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε μια οικογένεια.

Όταν οι οικογένειες διαλύονται, τότε διαλύεται και η κοινωνία.

Η οικογένεια – παλιά και σήμερα

Η λέξη «φαμίλια» (από το λατινικό όρο “familia”) περιελάμβανε παλιά όλο το φάσμα της κυριαρχίας του άνδρα, δηλαδή όλα, όσα ανήκαν στο σπίτι του και στην αυλή του.

Παλιά, ζούσαν συχνά στο ίδιο σπίτι – με το ζευγάρι και τα παιδιά – και η ανύπαντρη θεία, ο θείος, η οικονόμος και  η υπηρέτρια. Με την εκβιομηχάνιση (1850-1950), η μεγάλη αυτή φαμίλια, εξελίχθηκε προς την κατεύθυνση της αστικής πυρηνικής οικογένειας. Αυτό σημαίνει ότι τώρα ένα παντρεμένο ζευγάρι ζει μόνο με τα δικά του βιολογικά παιδιά σ’ ένα νοικοκυριό. Ο πατέρας ήταν ο κύριος εργαζόμενος και ο αρχηγός της οικογένειας, η μητέρα είχε να οργανώσει το νοικοκυριό – και ένα 70% των περιπτώσεων είχε και μια εργασία με μερική απασχόληση.

Στα τέλη του 20. αιώνα εξακολουθεί να υπάρχει η συνηθισμένη “πυρηνική οικογένεια” (δηλαδή πατέρας, μητέρα, παιδιά), αλλά από τότε και μετά αρχίσαμε να έχουμε περισσότερες μονογονεϊκές οικογένειες, άτεκνα ζευγάρια, συμβίωση ανύπαντρων ζευγαριών και νοικοκυριά ενός ατόμου (singles).

©Dacht Vlo/Stock.xchng

©Dacht Vlo/Stock.xchng

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αποξενώνονται όλο και πιο πολύ από τις χριστιανικές αξίες, έτσι ώστε σήμερα, το διαζύγιο να μην είναι πια ασυνήθιστο και η συμβίωση των ομοφυλοφίλων να είναι μια εναλλακτική λύση.

Στη Γαλλία, – σαν συνέχεια του νόμου του 2013 για την νομική ισότητα των γάμων ανάμεσα σε ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια -, ψήφισαν ένα νέο νόμο, με τον οποίο καταργούνται οι λέξεις «μαμά» και «μπαμπάς»! Θεωρούν ότι «είναι αναχρονιστική η διάκριση της οικογένειες» με βάση το φύλο των γονέων … Το σχετικό διάταγμα αναφέρει ότι «Για την αποφυγή διακρίσεων, οι σχολικές εγγραφές, οι σχολικοί κατάλογοι, οι γονικές εξουσιοδοτήσεις και κάθε άλλο επίσημο έγγραφο που αφορά στα παιδιά, θα περιλαμβάνει αποκλειστικά τις λέξεις «Γονέας 1» και «Γονέας 2»!

Αυτός ο χαλαρός και ηθικο-εθνικός τρόπος ζωής οδηγεί στην πραγματικότητα στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που οι άνθρωποι ελπίζουν να κερδίσουν, είναι αυτοκαταστροφικός.

Η κοινωνία μας – εμείς οι ίδιοι δηλαδή – γίνεται όλο και περισσότερο ατομικιστική (μια άλλη λέξη για τον εγωισμό). Το ζητούμενο είναι η αυτοεκπλήρωση, (= επιθυμία του ατόμου να κάνει ό,τι μπορεί και θέλει να γίνει), χωρίς καμιά δέσμευση. Κι εδώ το ΕΓΩ (αυτό …) είναι στο πρώτο πλάνο. Αυτό γίνεται σε βάρος της κοινωνίας και τελικά οδηγεί στην απομόνωση. Οι ανώτερες αξίες δεν παίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο πια.

Ακόμη και άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν ως Χριστιανοί και θέλουν να προσανατολίζονται στις εντολές του Θεού, επηρεάζονται από αυτό. Οι χριστιανικοί γάμοι διαλύονται σχεδόν τόσο συχνά, όσο και οι μη χριστιανικοί.

Η σημασία της οικογένειας

Οι οικογένεια είναι ο φυσικός θεσμός που δημιούργησε ο ίδιος ο Θεός.

Η οικογένεια δεν τρέφει και φροντίζει μόνο τα μέλη της, αλλά επηρεάζει σημαντικά και τη ζωή όλων των εμπλεκόμενων.

Οι οικογενειακές σχέσεις διαμορφώνουν ολόκληρη τη ζωή μας. Αυτό που βιώνουμε στην οικογένεια με το συγγενή μας, διαμορφώνει τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους στην κοινωνία. Οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις είναι σημαντικές στο επάγγελμά μας, στις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου μας, στη δημόσια ζωή μας, κλπ. Η επιτυχία (εκπλήρωση) ή όχι των διαπροσωπικών μας σχέσεων, έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο στην ευημερία μας. Κάποιος που σ’ όλες τις σχέσεις της ζωής του ζει συγκρουόμενος με τους άλλους, γίνεται λιγότερο ελκυστικός και ελάχιστα αποτελεσματικός.

Η οικογένεια είναι ο χώρος άθλησης ή το εκπαιδευτικό ίδρυμα, θα λέγαμε, όπου μαθαίνουμε και εξασκούμε την ικανότητά μας να συνάπτουμε σχέσεις με τους άλλους.

Για την ανάπτυξη ενός ατόμου, η ασφάλεια και η προστασία της οικογένειας είναι ζωτικής σημασίας.

Στην οικογένεια καλλιεργούνται σημαντικές αξίες, τις οποίες θα υιοθετήσει ένα παιδί, και με τις οποίες καλείται να ζήσει ως νέος και ενήλικας.

Η οικογένεια του Θεού

Ίσως να είσαι πολύ απογοητευμένος από τη δική σου οικογένεια, ειδικά τώρα που διάβασες αυτό το άρθρο. Ίσως και να είσαι ακόμα απελπισμένος για την κατάσταση και τα προβλήματα που σου προκάλεσε το διαζύγιο των γονιών σου.

Επιθυμείς τόσο πολύ να νιώσεις ασφάλεια, αποδοχή, αγάπη και σιγουριά. Αλλά κατά κάποιο τρόπο αισθάνεσαι μοναξιά, διάλυση, φόβο και απώλεια.

©Stephanie Hofschlaeger/Stock.xchng

©Stephanie Hofschlaeger/Stock.xchng

Άφησε το Θεό να μπει στη ζωή σου. Θέλει να σε βοηθήσει πολύ πρακτικά, θέλει Αυτός να είναι τα πάντα για σένα. Θέλει να σου δώσει ό,τι χρειάζεσαι και να σε καλύψει με την αγάπη Του. Πρώτα απ’ όλα θέλει να βρεις ασφάλεια κοντά Του. Μετά θέλει να βρεις ασφάλεια μέσα στην οικογένειά Του – δηλαδή σε μια κοινότητα με άλλους συνειδητούς Χριστιανούς που πιστεύουν σ’ Αυτόν. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσεις να είσαι ένα φως γι’ Αυτόν στην δική σου οικογένεια.

Ιωάννης 1:12: :Σ’ όσους όμως Τον δέχτηκαν (τον Ιησού Χριστό) και πίστεψαν σ’ Αυτόν, έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού.

Κάνε κλικ στο άρθρο: «Η παγκόσμια οικογένεια»

Ετοιμάσου για το Teenstreet 2019

Το TeenStreet είναι ένα διεθνές χριστιανικό συνέδριο για εφήβους που συνεργάζεται με τις εκκλησίες, προσπαθώντας να παρακινήσει, να εξοπλίσει και να περπατήσει δίπλα στους (χριστιανούς) εφήβους απ’ όλη την Ευρώπη, ώστε να τους βοηθήσει να αποκτήσουν μια πραγματική φιλία με τον Ιησού Χριστό και να αντανακλούν την αγάπη Του στην καθημερινή ζωή τους.

Συμμετέχουν περίπου 4.000 από 20 διαφορετικές χώρες με σκοπό να μάθουν περισσότερα για τον Ιησού Χριστό και να δοξάζουν τον Θεό.

Το TeenStreet είναι μια διακονία της Operation Mobilisation, μιας υπερδογματικής χριστιανικής ιεραποστολής που εργάζεται σε περισσότερες από 110 χώρες, παρακινώντας και εξοπλίζοντας ανθρώπους να μοιραστούν την αγάπη του Θεού σ’ όλο τον κόσμο.

Περισσότερες λεπτομέρειες:

Τηλ.: 21 0921 6371

Messenger:m.me/OMHellas

Mail: [email protected]

Web: www.teenstreet.eu  –   www.om.org

 

 

Νέα χρονιά… Καινούρια αρχή!

nina-lindgren-147684-unsplash-e1520607138593-

Βρισκόμαστε αισίως στο κατώφλι ενός νέου χρόνου. Οι γιορτές πλησιάζουν στο τέλος τους, και πιστεύω κάποιοι από μας ίσως και να χαιρόμαστε γι’ αυτό! Μπορεί οι μέρες αυτές, ιδιαίτερα για τους μαθητές και φοιτητές, να είναι μέρες ξεκούρασης και ξεγνοιασιάς, αλλά για τους πλείστους είναι συνήθως μέρες με πολύ τρέξιμο, κοινωνικές υποχρεώσεις και τακτοποίηση εκκρεμοτήτων, άστε που για τους υπαλλήλους των καταστημάτων είναι ίσως οι χειρότερες μέρες του χρόνου!

Κάθε Πρωτοχρονιά, λαμβάνουν χώρα πολλές εκδηλώσεις, για το καλωσόρισμα του νέου χρόνου.

Πολλά πάρτι, πολλά βεγγαλικά, πολύ ποτό, πολύ φαγητό, και πολλή διασκέδαση, ωσάν να πρόκειται για κάτι πολύ, μα πολύ σημαντικό. Και ερωτώ: Είναι όντως η Πρωτοχρονιά τόσο πολύ σημαντική; Γιατί, δηλαδή, σώνει και καλά, πρέπει όλοι να ξενυχτούν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς μέχρι τις πρωινές ώρες; Γιατί, δηλαδή, πρέπει να πάμε σε κάποιο ρεβεγιόν, και γιατί η έξοδος μας πρέπει να στοιχίσει πολλαπλάσιο ποσό από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να φορέσουμε στο ρεβεγιόν ένα καινούργιο ρούχο, το οποίο συνήθως είναι ακριβό; Γιατί, δηλαδή, πρέπει να φάμε μέχρι σκασμού;

Είναι άραγε τόσο μεγάλη ανάγκη να ξοδευτούν εκατομμύρια δολάρια και ευρώ στον δυτικό κόσμο σε φαντασμαγορικά βεγγαλικά, ενώ θα μπορούσαν αυτά τα λεφτά να είχαν λύσει το πρόβλημα του υποσιτισμού για τα επόμενα χρόνια και να διατηρηθούν στη ζωή χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές; Γιατί, τελικά, η Πρωτοχρονιά είναι τόσο σημαντική μέρα; Δηλαδή, τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό που κάνει την 1η του Γενάρη τόσο ξεχωριστή από την 31η του Δεκέμβρη; Μήπως δεν είναι μία μέρα του χρόνου όπως όλες οι άλλες; Αν μεγαλώναμε κάπου σ’ ένα νησί, μακριά από τον πολιτισμό, μήπως θα ξέραμε καν τη διαφορά της μιας μέρας από την άλλη; Επίσης, τι γίνεται μ’ εκείνους που γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά νωρίτερα ή αργότερα μέσα στο χρόνο, επειδή ακολουθούν ένα διαφορετικό ημερολόγιο; Ποιανού λαού η πρωτοχρονιά είναι πιο σημαντική και ποιος το καθορίζει;

Προσωπικά, πιστεύω ότι η Πρωτοχρονιά είναι σημαντική, επειδή σηματοδοτεί την παρέλευση του παλιού χρόνου, και τον ερχομό του νέου. Η Πρωτοχρονιά είναι σημαντική για δύο, κυρίως, λόγους:

1. Είναι ο απολογισμός της χρονιάς που έφυγε.

Μια αξιολόγηση, αν θέλετε, της ζωής μας. Μία αξιολόγηση των πραγμάτων που μάθαμε, που πάθαμε, που βιώσαμε, καλά ή κακά. Αλλοίμονο, αγαπητοί φίλοι, αν αφήσουμε ακόμα έναν χρόνο να φύγει, χωρίς να αναλογιστούμε τα όσα έλαβαν χώρα. Ένας από τους Έλληνες σοφούς της αρχαιότητας, ο Πλάτωνας, είπε ότι «Η ζωή που δεν εξετάζεται, δεν αξίζει να την ζει κανείς». Η Αγία Γραφή μάς καλεί, επίσης, σε ενδοσκόπηση και σε μια αξιολόγηση της ζωής μας. Ο προφήτης Ιερεμίας μάς προτρέπει στο βιβλίο των Θρήνων 3:40 «Ας ερευνήσουμε τους δρόμους μας, και ας εξετάσουμε, και ας επιστρέψουμε στον Κύριο». Ο βασιλιάς Δαβίδ, στον Ψαλμό 139:23-24 λέει στο Θεό: «Θεέ, δοκίμασέ με, και γνώρισε την καρδιά μου· εξέτασέ με, και μάθε τους στοχασμούς μου». Ο απ. Παύλος στο Β’ Κορ. 13:5, επίσης μας προτρέπει «Εξετάζετε τον εαυτό σας, αν είστε στην πίστη· δοκιμάζετε τον εαυτό σας», ενώ στο Γαλάτας 6:4 μας παραγγέλλει: «Αλλά, κάθε ένας ας εξετάζει το δικό του έργο». Το τέλος μιας χρονιάς, και η αρχή μιας νέας χρονιάς, είναι μια καλή αφορμή για να κοιτάξουμε πίσω και να δούμε τι κάναμε, πώς τα πήγαμε.

Εβραϊκή Πρωτοχρονιά: Rosh HaShanah

Είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι μέχρι σήμερα στον Ισραήλ, οι Εβραίοι γιορτάζουν την θρησκευτική Πρωτοχρονιά μέσα στο φθινόπωρο. Είναι μία περίοδος 10 ημερών, η οποία αρχίζει με τη γιορτή που λέγεται Rosh HaShanah, που θα πει «η κεφαλή του χρόνου» ή «νέα χρονιά», και τελειώνει με τη γιορτή Yom Kippur, γνωστή ως Ημέρα Εξιλέωσης. Ο όρος Rosh HaShanah, σημαίνει για τους Εβραίους την καινούργια προσπάθεια που κάνουν για να διορθώσουν σφάλματα και λάθη που έκαναν μέσα στη χρονιά που πέρασε. Γι’ αυτούς δεν είναι ένας νέος χρόνος στο ημερολόγιο, αλλά στη συνείδηση. Είναι, λοιπόν, αυτές οι 10 μέρες μία περίοδος συντριβής και ταπείνωσης, με αποκορύφωμα την 10η μέρα, δηλ. την Ημέρα της Εξιλέωσης, όπου οι Εβραίοι μαζεύονται με τη δύση του ήλιου σε μια εκπληκτική συνάθροιση, όπου ψάλλουν τον ύμνο Kol Nidre, που θα πει «Όλοι οι όρκοι», με τον οποίο ζητούν με συντριμμένη καρδιά από τον Θεό να τους συγχωρέσει για τους όρκους που δε μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν. Γι’ αυτή την ημέρα μίλησε ο Θεός στο Μωυσή στο Λευιτικόν 23:26-29 «Και τη δέκατη ημέρα αυτού του έβδομου μήνα θα είναι ημέρα εξιλασμού· άγια συγκέντρωση θα είναι σε σας· και θα ταπεινώσετε τις ψυχές σας».

Η Εβραϊκή Πρωτοχρονιά ήταν η μόνη προγραμματισμένη νηστεία του χρόνου για τους Εβραίους. Αλήθεια, σκεφτήκαμε ποτέ ότι η Πρωτοχρονιά είναι μέρα ταπείνωσης και συντριβής μπροστά στον Θεό; Τα ΜΜΕ και γενικά η κοινωνία στην οποία ζούμε, προωθούν ακριβώς το αντίθετο! Δηλαδή, μία γιορτή με κανένα ιδιαίτερο νόημα, που σκοπό έχει να θρέψει τη σάρκα και τις επιθυμίες της, και που κέντρο της είναι ο εαυτός, και εννοείται όχι ο Θεός!

Οι Εβραίοι ομολογούν στον Θεό τα λάθη, τις ελλείψεις, και τις αμαρτίες του προηγούμενου χρόνου.

Και αναρωτιέμαι: Είναι κανείς από μας που δεν έχουμε κάνει λάθη μέσα στην χρονιά που πέρασε; Ο Θεός περιμένει από μας, όχι απλά να κάνουμε μια απλή αξιολόγηση, αλλά να πάμε κοντά Του με συντριβή καρδιάς, και να τα ομολογήσουμε όλα μπροστά Του και όχι να τα βάλουμε κάτω απ’ το χαλί και να ζούμε σαν να μην έγιναν ποτέ!

615714_original_R_K_by_johnnyb_pixelio-187×250

Αλήθεια, αγαπητέ/ή φίλε/η, έχεις κάνει τη δική σου αξιολόγηση για τη χρονιά που πέρασε ή όχι ακόμα; Μέσα στις επόμενες μέρες δώσε ώρα σε προσευχή και ζήτησε από τον Θεό να σου δείξει τι Εκείνος πιστεύει για τη ζωή σου μέσα στην προηγούμενη χρονιά. Πού χρειάζεσαι ακόμα δουλειά; Ποιες αμαρτίες πρέπει να ομολογήσεις και να παραιτήσεις.

Ο Θεός θέλει να το κάνουμε αυτό, όχι για να ψυχοπλακωθούμε και να νιώσουμε άχρηστοι. Αυτή είναι η δουλειά του Διαβόλου, και όχι του Θεού. Ο Θεός μάς θέλει να μαθαίνουμε από τα λάθη μας για να μην τα επαναλαμβάνουμε. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε ότι «Το πίπτειν ανθώπινον, το εμμένειν σατανικόν». Το να πέφτουμε στην αμαρτία και σε λάθη, είναι ανθρώπινη αδυναμία, το να μένουμε όμως και να επιμένουμε σ’ αυτά, είναι από τον Πονηρό. Η Γραφή, όμως, λέει ότι «ο δίκαιος πέφτει επτά φορές και σηκώνεται» (Παροιμίες 24:16).

Αγαπητέ/ή φίλε/η, ίσως την χρονιά που μας πέρασε, θα μπορούσες να ήσουν καλύτερος γονιός, ή καλύτερος σύζυγος. Θα μπορούσες να ήσουν καλύτερος φίλος ή αδελφός. Θα μπορούσες να είχες πιο πολλή υπομονή και να είχες εμπιστευτεί τον Θεό περισσότερο. Ίσως ακόμα να πήρες λάθος αποφάσεις, να είπες λόγια που δεν έπρεπε, να πλήγωσες κάποιους άθελά σου, να μην έδειξες έλεος σε κάποιον που το είχε ανάγκη. Ίσως η σχέση σου με τον Θεό να μην ήταν γεμάτη πάθος, ίσως η ζωή της προσευχής σου να ήταν χλιαρή και η μελέτη του Λόγου του Θεού ελάχιστη. Αυτό που ο Θεός θέλει, είναι να σηκωθείς.

Δείτε πόσο ελπιδοφόρος είναι ο Λόγος του Θεού στην πιο κάτω περικοπή από τον προφήτη Μιχαία

shutterstock_132867992_photo-250×167

στην Παλαιά Διαθήκη: «…αν και έπεσα, θα σηκωθώ, αν και κάθησα μέσα σε σκοτάδι, ο Κύριος θα είναι σε μένα φως… Ποιος Θεός είναι όμοιος με σένα, που να συγχωρεί ανομία, και να παραβλέπει την παράβαση του υπολοίπου τής κληρονομιάς του; Δεν διατηρεί για πάντα την οργή του, επειδή αυτός αρέσκεται σε έλεος. Θα γυρίσει, και θα μας σπλαχνιστεί, θα καταστρέψει τις ανομίες μας· και όλες τις αμαρτίες τους θα τις ρίξει στα βάθη τής θάλασσας» (Μιχαίας 7:8,18,19).

Η Πρωτοχρονιά, λοιπόν, είναι σημαντική για τον λόγο ότι μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στη ζωή μας και να κάνουμε έναν απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε. Είναι, επίσης, μέρα συντριβής και ταπείνωσης καθώς ομολογούμε τα λάθη μας, τις ελλείψεις μας και τις αμαρτίες μας στον Θεό. Δεν τελειώνει όμως εκεί.

2. Είναι μέρα χαράς και ελπίδας, επειδή ο Θεός μας δίνει την ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα μαζί Του.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι μέσα στην Αγία Γραφή ο Θεός παρουσιάζεται ως Θεός νέων πραγμάτων. Η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτη από αναφορές σε νέα πράγματα. Το όνομά της και μόνο το υποδηλοί (καινή = καινούργια). Η Καινή Διαθήκη, λοιπόν, μιλά για κρασί, νέο ιμάτιο, νέο φύραμα, νέα εντολή, νέο τραγούδι, νέο κτίσμα, νέο άνθρωπο, νέα διαθήκη, νέο όνομα που ο Θεός θα δώσει στους δικούς Του, νέους ουρανούς και νέα γη, Νέα Ιερουσαλήμ και το αποκορύφωμα βρίσκεται στο Αποκ. 21:5 όπου ο Θεός λέει: «Να, κάνω καινούργια τα πάντα».

Ο Θεός αρέσκεται σε καινούργια πράγματα, και επιθυμεί να κάνει νέα πράγματα στη ζωή μας.

Ίσως να είσαι ευχαριστημένος/η με τη ζωή σου και να θέλεις να μείνεις εκεί που είσαι, και όπως είσαι. Ο Θεός, όμως, ποθεί να οδηγεί τα παιδιά Του από δόξα σε δόξα (Β’ Κορ. 3:18). Διάβασα κάποτε κάτι σ’ ένα βιβλίο και ακόμα το θυμάμαι:

532396_original_R_K_B_by_Oliver-Moosdorf_pixelio-250×167

«Να είσαι πάντα ευχαριστημένος με ό,τι έχεις, αλλά ποτέ με ό,τι είσαι!» Ο πόθος του Θεού είναι να μας βλέπει να γινόμαστε, χρόνο με το χρόνο, περισσότερο και περισσότερο σύμμορφοι με την εικόνα του Γιου Του (Ρωμ. 8:29). Αυτό είναι το θέλημα του Θεού για όλα τα παιδιά Του. Αν τη χρονιά που πέρασε, αυτό δεν έγινε, μη νομίζετε ότι ο Θεός θα παραιτηθεί φέτος από τον σκοπό Του. Δε θα ησυχάσει μέχρι να δει τον Χριστό να μορφώνεται μέσα μας όλο και περισσότερο. Ο Θεός δεν ικανοποιείται με το καλό. Ξέρετε γιατί; Επειδή πάντα υπάρχει το καλύτερο! Αν το θέλημα του Θεού είναι να μοιάσουμε στο Γιο Του, δηλ. στο χαρακτήρα Του, τι λέτε, δεν έχουμε όλοι δρόμο μπροστά μας; Δόξα τω Θεώ δεν είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν πριν 5 χρόνια, αλλά ο Θεός έχει ακόμα έργο να κάνει μέσα μας. Πόσο όμορφο, αγαπητοί μου, να μπορούμε σήμερα να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα με τον Κύριο! Μια καινούργια αρχή. Ο Θεός, είναι Θεός της δεύτερης ευκαιρίας. Ό,τι δεν καταφέραμε να πετύχουμε πέρσι, μπορούμε με τη χάρη Του να το πετύχουμε φέτος. Ο Ησαΐας μας λέει ότι ο Κύριος ήρθε «για να μας δώσει ωραιότητα αντί για στάχτη» (Ησαΐας 61:3), κι αυτό αφορά κάθε κομμάτι της ύπαρξής μας. Όπου ακόμα υπάρχει στάχτη, ο Κύριος θέλει να βάλει στη θέση της ωραιότητα.

Μια πολύ θαυμαστή υπόσχεση!

Σημειώστε την παραπομπή: Σοφονίας 3:19. Δεν ξέρω πόσοι από σας την εντοπίσατε ή μάλλον σε πόσους από σας ο Κύριος την έχει αποκαλύψει για Αγίου Πνεύματος. Εκεί ο Κύριος υπόσχεται στο λαό Του «να τους κάνει έπαινο και δόξα σε κάθε τόπο τής ντροπής τους». Υπήρξαν άραγε πράγματα στη ζωή σου, μέσα στη χρονιά που πέρασε, για τα οποία δε νιώθεις και πολύ περήφανος; Υπάρχουν άραγε πράγματα για τα οποία ίσως ντρέπεσαι; Ο Κύριος θέλει να πάρει τη ντροπή σου και να σε κάνει έπαινο και δόξα. Σου δίνει ακόμα μία ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα μαζί Του, καθώς στέκεσαι στο κατώφλι αυτής της νέας χρονιάς.

Ο Θεός μάς ενθαρρύνει μέσω του προφήτη Ησαΐα: «Μη θυμάστε τα προγενέστερα, και μη συλλογίζεστε τα παλιά. Δέστε, εγώ θα κάνω ένα νέο πράγμα· τώρα θα ανατείλει» (Ησαΐας 43:18-19).  Ο Παύλος αυτό έκανε. Γράφει στο Φιλιπ. 3:14 «Αλλά, ένα πράγμα κάνω, λησμονώντας μεν όσα βρίσκονται πίσω, επεκτεινόμενος δε σε όσα βρίσκονται μπροστά, τρέχω προς τον σκοπό, για το βραβείο τής άνω κλήσης τού Θεού εν Χριστώ Ιησού». Ο Παύλος είχε μάθει να αφήνει το παρελθόν στο παρελθόν, και να μην το κουβαλάει μαζί του. Πολύ φοβάμαι ότι και σε μας κάποτε αρέσει να κουβαλάμε μαζί μας το παρελθόν μας, κι αυτό δε μας βοηθά να προχωρήσουμε μπροστά. Πρέπει να κοιτάμε πίσω μόνο για να μάθουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε καλύτεροι. Οι Άγγλοι λένε μία σοφή κουβέντα: «Δεν υπάρχει νόημα να κλαις για το γάλα που χύθηκε». Πάει, έγινε και δεν ξεγίνεται. Δε μπορείς να βάλεις το γάλα που χύθηκε στο πάτωμα, πίσω στο μπουκάλι. Είναι μάταιο ακόμα και να προσπαθήσεις. Μπορείς, όμως, να μάθεις να είσαι πιο προσεκτικός στο μέλλον. Το ίδιο ισχύει και για τα λάθη που κάναμε πέρσι. Έγιναν και δεν ξεγίνονται. Ανήκουν στο παρελθόν. Μην τα κουβαλάς μαζί σου στη νέα χρονιά. Ο απ. Παύλος μας δείχνει το δρόμο: «Τρέχω προς τον σκοπό».

Τι σας λέει το ρήμα που χρησιμοποιεί εδώ ο Παύλος; Ποια εικόνα δημιουργείται στο μυαλό σας; Μήπως ενός ανθρώπου που περιμένει παθητικά τη μοίρα του; Κάθε άλλο! Ο Παύλος μας λέει ότι αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά, θα πρέπει να τρέχουμε, και μάλιστα με σκοπό. Ναι, είναι αλήθεια ότι ο Θεός έχει όμορφα σχέδια για τον καθένα μας, μέσα σ’ αυτή τη νέα χρονιά που απλώνεται μπροστά μας, αλλά αγαπητοί μου, ο Θεός ποτέ δεν οδηγεί ένα σταθμευμένο όχημα. Πρέπει εμείς να φροντίζουμε να έχουμε τη μηχανή μας πάντοτε αναμμένη.

Πρέπει, επίσης, να είμαστε έτοιμοι να ομολογούμε, όπου υπάρχει ακόμα στάχτη στη ζωή μας, για να μπορεί ο Κύριος να την αλλάζει με ωραιότητα.

Θέλεις να ζήσεις φέτος καινούργια πράγματα με τον Κύριο; Θα πρέπει να συνεργαστείς μαζί Του.

Ο Κύριος δίνει σε όλους μας την ευκαιρία για μία καινούργια αρχή. Ας την αρπάξουμε για να γευτούμε τις ευλογίες που έχει για μας, ως άτομα, ως οικογένειες, αλλά και ως εκκλησία.

Τις μέρες αυτές όλοι μιλούν για τις αποφάσεις του νέου χρόνου, αγγλιστί «New Years resolutions». Άλλοι θέλουν να χάσουν κιλά, άλλοι να ξεκινήσουν μαθήματα χορού ή να μάθουν μία νέα ξένη γλώσσα, και άλλοι να αποκτήσουν ένα νέο χόμπι. Καλά όλα αυτά. Τι γίνεται, όμως, με εκείνο το ένα, το πιο σημαντικό απ’ όλα; Τι γίνεται με τη σχέση μας με τον Θεό; Αν δεν έχεις καν σχέση με τον Θεό, Εκείνος σου δίνει σήμερα ακόμα μία ευκαιρία να Τον δεχτείς στη ζωή σου ως προσωπικό σου Σωτήρα και Κύριο. Αν πάλι, ο Χριστός είναι για σένα μόνο Σωτήρας, και όχι Κύριος, τότε έχεις την ευκαιρία αυτή τη νέα χρονιά να Τον αφήσεις να είναι Κύριος σε όλους τους τομείς της ζωής σου.

Προσεύχομαι ο Κύριος να δώσει σε όλους μας τη δύναμη να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις για μια καινούργια αρχή μαζί Του! Εύχομαι σε όλους μία ευλογημένη χρονιά!

 

Βασίλης Κωνσταντινίδης, θεολόγος, Κύπρος

Ποια είναι η καλύτερη σχέση που μπορώ να έχω;

 

Ένα μικρό βιντεάκι (στα αγγλικά) που θα σου αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τη σημαντικότερη σχέση σου.

 

Ένα βράδυ στην Ομόνοια

Εύχεσαι και εσύ να χιονίσει; Μήπως είσαι και εσύ από αυτούς τους ανθρώπους που αγαπούν τη βροχή και τη μυρωδιά της γης μετά από μια καταιγίδα; Εγώ σίγουρα είμαι. Και σίγουρα έχω ευχηθεί πολλές φορές να χιόνιζε ή έστω να έβρεχε, ειδικά όταν πλησιάζουν οι χριστουγεννιάτικες μέρες μετα λαμπάκια, τις γιρλάντες και τα μελομακάρονά τους.


Ξέρεις τι μου συμβαίνει, όμως; 


Ποτέ δεν προλαβαίνω ούτε να ολοκληρώσω, ούτε να απολαύσω την ευχή μου. Μια μικρή σκέψη με τραβά με δύναμη πίσω, τόσο πίσω που τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια αρχίζουν να τρεμοσβήνουν, οι γιρλάντες να ξεφτίζουν και το λευκό του χιονιού να με γεμίζει ανησυχία. 

Μα γιατί; Θα ρωτήσεις…

Και με το δίκαιο σου. Γιατί πάντα η σκέψη μου γυρίζει πίσω στις σκιές. Σκιές που πλαγιάζουν στο πεζοδρόμιο και κρύβονται στις σκοτεινές γωνιές του δρόμου ό,τι καιρό κι αν έχει. Σκιές που πεινούν, όχι μόνο για φαγητό. Σκιές που διψούν, όχι μόνο για νερό. Σκιές που ζητιανεύουν για ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα “τι κάνεις;” φιλικό, για δύο λεπτά απ’ το χρόνο σου. Σκιές που έχουν φωνή, μα μένουν σιωπηλές. Σκιές με αξιοπρέπεια και αξίες, που αντηχούν πάνω στο βρώμικο πλακόστρωτο και στους τοίχους των κτιρίων καταστρέφοντας κάθε βλέμμα οίκτου, κάθε προσποιητή συγκατάβαση. 
Αυτούς σκέφτομαι, τους ανώνυμους ανθρώπους χωρίς πρόσωπο. Η κοινωνία τους ονομάζει “άστεγους”. Εγώ δεν παύω να σκέφτομαι πόσο βαριά είναι αυτή η λέξη. 


“Στέγω”

Στα αρχαία ελληνικά το ρήμα “στέγω” σημαίνει κυριολεκτικά”σκεπάζω”, όπως για παράδειγμα, μια σκεπή σκεπάζει ένα σπίτι. Ωστόσο, η πιο βαθιά έννοια της λέξης “στέγω”, είναι η “προστασία“, όπως ακριβώς μια οροφή προστατεύει ένα σπίτι από τον έξω κόσμο. 
Έτσι, λοιπόν, η λέξη “άστεγος” δεν είναι μόνο ο μη έχων στέγη, πολύ περισσότερο είναι ο μη έχων προστασία. Και δεν μπορώ παρά να φανταστώ το συναίσθημα της απώλειας της προστασίας, του φόβου και της ανασφάλειας,της κυριαρχίας της αβεβαιότητας και της μοναξιάς.

Σε αυτές τις σκέψεις πάντα χάνονται οι ευχές μου για το λευκό χιόνι και τη μυρωδάτη βροχή. Χάνονται μπροστά στους “απροστάτευτους”, τους ανώνυμους, τους απρόσωπους, τους ξεχασμένους.

Βρέθηκα στην Αθήνα πριν λίγες μέρες. 

Είχα ακούσει για κάτι νέους γεμάτους φωτιά που τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης και πιάνουν κουβέντα σε άστεγους. “Κοίτα να δεις”, σκέφτηκα, “υπάρχουν και νέοι που δεν μένουν ακίνητοι και σιωπηλοί”. Αποφάσισα να βγω και εγώ μαζί τους στους δρόμουςένα βράδυ, να δω ό,τι βλέπουν, να ακούσω ό,τι ακούν. 


100 περίπου νέοι, μες το χαμόγελο, …

… χωριστήκαμε γρήγορα σε ομάδες, εφοδιαστήκαμε με μερικά sandwich, ζεστή σοκολάτα και λίγες κουβέρτες και κυριολεκτικά ξεχυθήκαμε στους δρόμους. Η ομάδα στην οποία ήμουν έπρεπε να καλύψει την περιοχή της Ομόνοιας. 

Αν έχεις ακούσει έστω και λίγα για την Αθήνα, θα ξέρεις ότι η Ομόνοια δεν θεωρείται και από τις πιο “καλόφημες” περιοχές. Τα ναρκωτικά ενθρονίζονται με το που σκοτεινιάζει και τα φαντάσματα των ανθρώπων που κυρίευσαν βγαίνουν στους δρόμους. Παρόλα αυτά, η ομάδα γνωρίζει ότι υπάρχουν σημεία, όπου συχνάζουν άστεγοι, οπότε μόνο παραμελημένη δεν μπορεί να μείνει. 


Κάτι περισσότερο από ένα sandwich

Πλησιάζοντας τους ανθρώπους με τα θολά πρόσωπα, τους μη έχοντες προστασία, συνειδητοποίησα ότι την κουβέντα τη χρειάζονταν περισσότερο από το sandwich και τη ζεστή σοκολάτα. Μόλις τα έπαιρναν στα χέρια τους σήκωναν το βλέμμα και σε κοιτούσαν σαν να περίμεναν να τους ρωτήσεις κάτι. Οτιδήποτε.

Με το που ξεστόμιζες την ερώτηση τα μάτια τους έλαμπαν. Ήθελαν τόσο πολύ να μοιραστούν ένα κομμάτι της μέρας τους, ένα κομμάτι της ιστορίας τους, μαζί σου. Δεν ήθελαν μόνο να ακουστούν. Ήθελαν να συνομιλήσουν, να πάρουν απάντηση,να ρωτήσουν και αυτοί, να απαντήσεις εσύ κλπ. Όσο φυσικό είναι για εμάς να έχουμε συζητήσεις, τόσο σπάνιο είναι για αυτούς να έχουν κάποιον που ακούει και που… απαντάει! 

Δεν θα ξεχάσω …

… το πρόσωπο της Ειρήνης, μιας κοπέλας 26 χρονών. Μου είπε πως είχε δύο κόρες, 13 και 14 ετών. Αν κάνεις τα μαθηματικά καταλαβαίνεις πόσο χρονών έγινε μητέρα. Μου είπε πως πολλοί έχουν προσπαθήσει να τη βιάσουν. Μου μίλησε για το σκοτάδι στη ζωή της. “Ξέρεις”, μου λέει, “ακούω ότι σε άλλες χώρες έχει πόλεμο και άνθρωποι πεθαίνουν. Και σκέφτομαι ότι θα ‘θελα εγώ να είμαι στη θέση τους, να περνούσα εγώ όλον αυτόν τον πόνο.” Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Μόνο δάκρυσα απ’ την αλήθεια της, την ειλικρίνειά της. Κάτι μέσα μου τότε, μου είπε να μιλήσω στο φως και όχι στο σκοτάδι της. Το σκοτάδι της το βλέπει, το σκέφτεται, το νιώθει κάθε μέρα. Μίλησα στο φως της, φώναξα στην ελπίδα της, προσευχήθηκα μαζί της για μια αλλαγή. 


Η Ειρήνη είναι μία από τους πολλές σκιές εκεί έξω. Νιώθω, όμως, ευγνώμων που κατάφερα να δω λίγο πιο καθαρά την καρδιά των ανθρώπων που δεν έχουν στέγη, που ήμουν μαζί τους έστω και για ένα βράδυ, που άκουσα έστω και μία ιστορία. Η αλλαγή στη αδικία που βλέπεις γύρω σου μόνο με το φως πολεμιέται. Ακόμα και με το λίγο σου φως, μπορείς να πολεμήσεις. Σιγά σιγά. Ξεκίνα απ’ την γειτονιά σου,απ’ την περιοχή σου, απ’ την πόλη σου.


Η ομάδα των νέων στην οποία συμμετείχα ονομάζεται EXIT και έχει έδρα την Αθήνα. Μία φορά το μήνα νέοι συγκεντρώνονται εθελοντικά και χωρίς κανένα κέρδος και φτιάχνουν sandwich και ζεστή σοκολάτα και μαζεύουν κάποιες κουβέρτες για να προσφέρουν στις σκιές της Αθήνας. Εύχομαι πολύ σύντομα να ξεκινήσει κάτι αντίστοιχο και στη Θεσσαλονίκη.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το EXIT, κάνε την ομάδα τους Follow σ’ ένα από τα παρακάτω κοινωνικά δίκτυα:

Facebook:  Exit

Instagram: @exitathens


Μαρία Διακάκη, φοιτήτρια ψυχολογίας, Θεσσαλονίκη


EXIT your mindset

Το Exit είναι μια εκδήλωση Κοινωνικής Κινητοποίησης εφήβων και νέων μέσα από την οποία προσφέρουν βοήθεια και φαγητό για αστέγους στο κέντρο της Αθήνας.

Η επόμενη δράση τους, στην οποία μπορείς να συμμετέχεις κι εσύ είναι:

EXIT your mindset

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018, ώρα 6:30 μμ

14 Ευριπίδου, 105 59 Αθήνα (7ος όροφος)

// ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ //

15:00 – 18:30 – Προετοιμασία / Preperation

Α’ ΜΕΡΟΣ (Έκφραση Ιδεών)

18:30-19:00 – Registration / Εγγραφή
19:00-19:30 – Interview / Συνέντευξη με τηνΣυνέντευξη Myrto Theocharous
19:30-19:40 – Music / Μουσική
19:40-20:00 – Ανακοινώσεις / Announcements

B’ ΜΕΡΟΣ (Κοινωνική Δράση)

20:00-21:15 – EΧIT

Γ’ ΜΕΡΟΣ (Συναναστροφή)

21:15-22:00 – DJ Live Set by Antreas Lopez

Επειδή βγαίνουμε στο κέντρο της Αθήνας αφού έχει βραδιάσει και ποτέ δεν ξέρουμε τι θα μπορούσε να συμβεί, ζητούμε αυστηρά για λόγους ασφάλειας να μην έρθουν παιδιά κάτω από (τουλάχιστον) 15 χρονών και οι κοπέλες να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στο ντυσιμό τους.

** Επίσης, το Exit μπορεί και γίνεται μόνο επειδή μας υποστηρίζουν άτομα σαν κι εσάς. Αν επιθυμεί κανείς να βοηθήσει οικονομικά θα το εκτιμούσαμε πολύ!

 

Follow us

Instagram: @exitathens

Facebook:  Exit

Ποια διαφορά κάνει ο Χριστός;

Φαντάσου μια φράουλα. Ξέρεις το χρώμα της, ξέρεις πώς μεγαλώνει και ίσως να έχεις κι ένα αρωματικό σακουλάκι φράουλας σπίτι σου. Πολύ πιθανόν, να έχεις πιει κι ένα μιλκσέικ φράουλας ή να έχει φάει κι ένα επιδόρπιο γιαουρτιού με γεύση φράουλας. Σίγουρα έχεις ακούσει πόσο ζουμερή είναι μια ώριμη φράουλα και πόσες ευεργετικές ιδιότητες έχει. […]

Πώς το Ευαγγέλιο έφτασε στην φυλή Kimyal της Παπούα

Τον Μάιο του 2010, η άνθρωποι της φυλής Kimyal της Παπούα, στην Ινδονησία, γιόρτασαν την άφιξη της πρώτης Καινής Διαθήκης στην γλώσσα τους.  Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει, αν η εκκλησία του Θεού δεν εργαζόταν ως ένα σώμα Χριστού.

Οι πρώτοι ιεραπόστολοι πήγαν εκεί το 1963, αλλά πίσω απ’ αυτούς υπήρξαν πολλοί χριστιανοί που τους υποστήριξαν οικονομικά, αμέτρητοι χριστιανοί που προσευχήθηκαν συγκεκριμένα γι’ αυτούς και την κοινότητα των Kimyal, κι πολλοί άλλοι αφανείς χριστιανοί που εργάστηκαν ακούραστα μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάφραση του Λόγου του Θεού σ’ αυτή τη γλώσσα.

Το έργο ανάμεσα σ’ αυτή τη φυλή άρχισε με τους ιεραποστόλους Phil και Phyliss Masters που πήγαν εκεί το 1963. Όταν ο Phil και ο Stan Dale δολοφονήθηκαν το 1968 από μια ομάδα ενός γειτονικού χωριού, ανέλαβαν τη θέση τους οι Kathryn & Paul Kline, Elinor Young, Orin & Rosalia Kidd και άλλοι, συνεχίζοντας το έργο του ευαγγελισμού, τη μαθητεία και τη μετάφραση της Βίβλου στην διάλεκτο των Kimyal.

Σ.Χ.Ε.Φ. – Από φοιτητές για φοιτητές!

Το σύνθημά τους είναι: «Από φοιτητές για φοιτητές!»

Πρόκειται για μια ανοιχτή, διαδραστική κοινότητα φοιτητών διαφορετικών απόψεων και πιστεύω, που συζητά και ανταλλάσει ιδέες. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι!

 

Τι είναι ο Σ.Χ.Ε.Φ;

Ο Σ.Χ.Ε.Φ. (Σύνδεσμος Χριστιανών Ευαγγελικών Φοιτητών) είναι μια μεγάλη διαδογματική φοιτητική οικογένεια, η οποία υποστηρίζεται από αποφοίτους και εθελοντές. Βασικά, αυτό που τους ενώνει είναι το ευαγγέλιο, καθώς έχουν κάποια κοινά πιστεύω βασισμένα στην Αγία Γραφή.

Στόχος των φοιτητών του συνδέσμου είναι να ενθαρρύνουν και να στηρίξουν ο ένας τον άλλον, για να ζουν ανοιχτά την πίστη τους μέσα στο πανεπιστήμιο και να την επηρεάσουν με το χριστιανικό  ήθος (ethos).

 

Σε ποιες πόλεις δραστηριοποιείται ο ΣΧΕΦ;

Ο Σ.Χ.Ε.Φ. δραστηριοποιείται σε διάφορες ελληνικές πόλεις με υποστήριξη από τις εκάστοτε τοπικές εκκλησίες και τους εθελοντές του Ethos.

Όραμά μας είναι να υφίσταται μια ομάδα φοιτητών, που να ζει και να μιλάει για τον Ιησού Χριστό σε κάθε πόλη που έχει πανεπιστήμιο.

 

Εκδηλώσεις

O Σ.Χ.Ε.Φ. διοργανώνει διάφορες δραστηριότητες, στις οποίες μπορεί να πάρει μέρος κάθε φοιτητής/τρια, π.χ.

– Coffee & Cookies

– Διάφορα Events σε καφετέριες στο κέντρο της πόλης.

– Μικρές, εβδομαδιαίες ομάδες μελέτης και συζήτησης στις σχολές

– Εκδρομές

– Συνέδρια

 

Περισσότερες πληροφορίες

Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες για κάποια ομάδα, επικοινώνησε μαζί τους!

E-mail:  [email protected]

Ιστοσελίδα:   https://www.sxef.org

Facebook: Ethos ΣΧΕΦ