Πώς να συμπαρασταθείς σε κρίσιμες ώρες

Τέσσερα 24ωρα μετά την φονική πυρκαγιά στην περιοχή Μάτι Αττικής (Δευτέρα 23/7/2018), θρηνούμε τους 86 νεκρούς (επισήμως) … Και πονάμε με τους πολλούς τραυματίες και τους άλλους συγγενείς που ψάχνουν ακόμα τους ανθρώπους τους! Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε κάποιον που είχε ένα σπίτι ή βρισκόταν εκεί αυτή τη μέρα (συγγενή, φίλο, συμμαθητή/συμφοιτητή, συνεργάτη).

Και τώρα, τί κάνουμε; Τι μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι στον φίλο ή γνωστό που έχασε μέλος/η της οικογένειά του ή την περιουσία του; Όντως, δεν έχουμε λόγια… Πώς να του συμπαρασταθούμε;

Ευχαριστούμε την ψυχολόγο Αγνή Μαριακάκη, που ως ειδική σ’ αυτό το θέμα (certified trauma expert), μας έδωσε την άδεια να αναδημοσιεύουμε το άρθρο της:

Όλοι σχεδόν έχουμε κάποιον που έζησε προσωπικά τη φλεγόμενη φρίκη. Πως παραμένουν ζωντανοί μετά από το κόκκινο μένος, δεν σημαίνει ότι δεν κουβαλούν μέσα τους το βαθύ και ύπουλο τραύμα του να βλέπεις τη γειτονιά σου ή το σπίτι σου να καίγεται. Πώς να τους συμπαρασταθούμε καλύτερα;

Να δώσουμε το παρόν… η παρουσία μας είναι πηγή ασφάλειας, χρειάζονται να ακούσουν: είμαι εδώ για σένα, σε σκέφτομαι, είμαι δίπλα σου, κοντά σου, ότι χρειαστείς!


– Να ακούσουμε προσεκτικά!
Αν έχουν ανάγκη να συζητήσουν αυτά που έζησαν ας τους ακούσουμε με προσοχή…

Ας μην προσπαθούμε να τους παρηγορήσουμε με φθηνά λόγια (π.χ. όλα θα πάνε καλά, θα τα ξαναφτιάξετε, αρκεί που είστε ζωντανοί …). Αυτές οι κουβέντες είναι συχνά αγχωτικές, όταν οι άνθρωποι προσπαθούν απλά να αντέξουν τα ίδια τους τα συναισθήματα.

Ας μην τους γυρίζουμε πίσω στο τραυματικό βίωμα, ρωτώντας λεπτομέρειες για την καταστροφή. Η περιέργειά μας δεν τους βοηθά κι ας τη μασκαρεύουμε εμείς ως «ενδιαφέρον». Ας μην ενδίδουμε στην τρομολαγνεία μας!

Ας μην τους υποδεικνύουμε πώς θα έπρεπε να αισθάνονται… π.χ. «να είστε ευγνώμονες που εσείς είστε ζωντανοί». Το ότι έχουν τη ζωή τους δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούνται να θρηνούν βαθύτατα ακόμα και το δέντρο που έχασαν στην αυλή τους, ή το παρκάκι που είχαν απέναντί τους.

Ας μην κουβεντιάζουμε το τι θα έπρεπε να είχαν κάνει. Κάτι τέτοιο δημιουργεί αβάσταχτες ενοχές και απέραντο θυμό. Κι αν ακόμα οι ίδιοι ξεκινούν μια πρόταση με το «θα έπρεπε να είχα….» κόψτε αυτή τη συζήτηση. Πείτε τους, «είμαι σίγουρος/η ότι έκανες το απολύτως καλύτερο που μπορούσες κάτω από αυτές τις συνθήκες».

Ρωτήστε αν μπορείτε να προσφέρετε πρακτική βοήθεια. Μερικές φορές βοηθά χίλιες φορές παραπάνω ένα τάπερ φαί, δύο εξάδες νερό, ένα κρεβάτι στο σαλόνι μας, τρέξιμο για δουλειές, παρά χίλιες κουβέντες.


– Σκέψου ότι βιώνουν το μετατραυματικό σοκ …
Τα συμπτώματά περιλαμβάνουν flashbacks από τη φρίκη, εισβολές πανικού στη σκέψεις, δυσκολία συγκέντρωσης, αϋπνίες το βράδυ, εφιάλτες, μούδιασμα. Αν βλέπετε τέτοια σημάδια σε κάποιο πρόσωπο που γνωρίζετε, υπάρχει βοήθεια, αναζητήστε τη βοήθεια ενός ειδικού (ψυχολόγου, ψυχιάτρου, συμβούλου, ποιμένα, …).

 

Η μεγάλη πρόκληση θα είναι να μετατρέψουμε τη βιβλική καταστροφή σε αγάπη και σεβασμό για τον εαυτό μας και για το σπίτι μας τη γη…

Αλλά μέχρι τότε, θα χρειαστεί να γλείψουμε τις πληγές μας και να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο.

Αν κάποιος χρειάζεται την υποστήριξη ψυχολόγου, γράψτε μου στο inbox χωρίς δισταγμό.

 

Εδώ, μπορείς να διαβάσεις και το άρθρο μας  πάνω στο θέμα «Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου». 

 

 

Πηγή:

Facebook: Agnes Alice Mariakaki

Human Behavior Insights στην εταιρεία MindSearch

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.