Θα σου πω, πώς απέκτησα μια προσωπική σχέση με τον Χριστό. Θα διαπιστώσεις ότι η πίστη των γονιών μου συνέβαλε πολύ σ’ αυτό. Αλλά θα καταλάβεις, επίσης, ότι αυτό δεν ήταν σε καμία περίπτωση εγγύηση της δικής μου πίστης … αλλά διάβασε καλύτερα μόνος σου! 🙂

Οι γονείς μου έγιναν συνειδητοί Χριστιανοί πριν γεννηθώ εγώ. Έτσι, μεγάλωσα σε μια πιστή οικογένεια. Με μεγάλωσαν με χριστιανικές αξίες και κανόνες. Οι γονείς μου κατάγονται από το νησί Σρι Λάνκα  και ως εκ τούτου, επισκεπτόμαστε μια εκκλησία που μιλούσαν τη γλώσσα τους (Ταμίλ) σε μια μεγαλύτερη, γειτονική πόλη. Εκεί πήγα και στο Κυριακό Σχολείο, επίσης. Έτσι, είχα τους «φίλους μου από την εκκλησία». Αυτοί ήταν φίλοι που έβλεπα μόνο τις Κυριακές, αφού όλοι – όπως κι εγώ -ζούσαμε σε διαφορετικές  περιοχές. Κάθε βράδυ καθόμασταν ως οικογένεια όλοι μαζί, διαβάζαμε τη Βίβλο, προσευχόμασταν και ψέλναμε χριστιανικούς ύμνους. Αυτό το κάνουμε ακόμα σήμερα. Όταν ήμουν 7 ετών περίπου, αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε και μια άλλη τοπική εκκλησία. Οπότε, τώρα, πηγαίναμε ως οικογένεια σε δύο Εκκλησίες. Κυριακή πρωί σε μια Γερμανική στην πόλη μας και Κυριακή απόγευμα σε μια Ταμίλ, σε μια άλλη πόλη.

Όταν ήμουν 10 ετών, εκτός από την τακτική οικογενειακή ώρα που είχαμε γύρω από την Αγία Γραφή, άρχισα να μελετώ και μόνος μου τη Βίβλο. Επειδή μου άρεσε πολύ το μάθημα της Ιστορίας, άρχισα να διαβάζω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα Βιβλία των «Χρονικών», των «Βασιλέων» και τους «Κριτές». Εντρυφούσα τόσο πολύ στην μελέτη της Αγίας Γραφής, ώστε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα διάβασα ολόκληρη τη Βίβλο. Έτσι, ήξερα πάρα πολλά πράγματα για τη Βίβλο και μέσα από την Βίβλο, αλλά στην πράξη καταλάβαινα και εφάρμοζα ελάχιστα …

Μετά, μπαίνοντας στην εφηβεία, δεν επισκεπτόμουν συχνά την εκκλησία. Γιατί; Επειδή, εκείνη την εποχή ο αθλητισμός ήταν για μένα πιο σημαντικός από τον Θεό. Τότε βαπτίστηκα, κιόλας, αλλά δυστυχώς όχι από τη δική μου προσωπική πίστη και πεποίθηση, αλλά επειδή οι άλλοι σε ανάλογες συζητήσεις με ρωτούσαν: «Καλά, εσύ, πώς γίνεται να μην είσαι βαπτισμένος;» Πριν απ’ αυτή την ερώτηση, δεν με ενδιέφερε, ούτε νοιαζόμουν καθόλου για το θέμα «βάπτισμα».

Τελικά, όταν ήμουν 15 ετών, κατάλαβα για πρώτη φορά τι σημαίνει «ακολουθώ τον Χριστό». Έτσι επέλεξα συνειδητά να γίνω κι εγώ ένας πιστός ακόλουθος του Ιησού Χριστού και να εμπιστευτώ όλη τη ζωή μου και το μέλλον μου σ’ Αυτόν. Τότε άρχισε και η ζωή μου να ευθυγραμμίζεται με το πιστεύω μου και με όλα όσα εγκεφαλικά (μόνο) ήξερα από την Αγία Γραφή. Την ίδια χρονιά έφυγε ο Υπεύθυνος του Εφηβικού Ομίλου της εκκλησίας μας.  Έτσι, από τα επτά άτομα που ήμασταν στον Όμιλο, ανέλαβαν τώρα δύο νέα πρόσωπα και με ρώτησαν αν ήθελα μπω κι εγώ στην Συντονιστική Ομάδα των Εφήβων. Στην αρχή δεν ήθελα, αλλά μου είπαν ότι δεν θα αναλάμβαναν, αν δεν συμμετείχα κι εγώ. Έτσι δέχτηκα να βοηθήσω.

Αυτό το διάστημα της Ηγεσίας ήταν πολύ καθοριστικό για τη ζωή μου και την πίστη μου. Ναι, μερικές φορές χρειαζόμαστε μόνο μια μικρή ώθηση για να αυξηθούμε στην πίστη. 🙂

«Κοντά σου είναι ο λόγος της πίστης, στο στόμα σου και στην καρδιά σου. Αν ομολογήσεις με το στόμα σου πως ο Ιησούς είναι ο Κύριος και πιστέψεις με την καρδιά σου πως ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα βρεις τη σωτηρία. Πραγματικά, όποιος πιστεύει με την καρδιά του, οδηγείται στη δικαίωση, κι όποιος ομολογεί με το στόμα, οδηγείται στη σωτηρία. Όπως λέει η Γραφή: Όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δε θα ντροπιαστεί». (Ρωμαίους 10:8-10)

Σήμερα, στον Όμιλός μας είμαστε 25 έως 30 άτομα – όχι λόγω της δικής μου «απόδοσης», αλλά μέσω της χάρης του Θεού και της προσευχής όλων μας. Αυτό το διάστημα έμαθα ότι αυτό που έχει ύψιστη προτεραιότητα στη ζωή ενός ατόμου είναι η σχέση του με τον Θεό. Έτσι, πάνω σ’ αυτόν τον πυλώνα οικοδομήσαμε και όλη την διακονία μας στην νεολαία.

Ως Ηγέτες, μας ενδιέφερε να αρέσουμε πρώτα στον Θεό και μετά στους ανθρώπους. Ο Θεός πραγματικά δούλεψε σε εμάς, στη Συντονιστική Ομάδα. Και μετά, μέσα από εμάς και στους άλλους. Για παράδειγμα, οι αθεϊστές φίλοι μου από το Σχολείο ήρθαν στον Όμιλό μας και άρχισαν να ενδιαφέρονται για τα θέματα της πίστης.

Από την ηλικία των 16 ετών πήγαινα μόνο στη Γερμανική Εκκλησία επειδή οι ώρες λατρείας της άλλης εκκλησίας άλλαξαν και δεν μας βόλευαν πια. Έτσι, ως οικογένεια ενταχτήκαμε στην τοπική Εκκλησία.

Αυτή τη στιγμή είμαι δραστήριος και στην εκκλησία, επίσης. Οι διακονίες μου στην εκκλησία είναι: Μουσική συνοδεία και Εκπαίδευση διαφόρων ομάδων. Από πέρυσι οι πρεσβύτεροι μου ανέθεσαν την Ευθύνη του Κυριακού Σχολείου. Το εύρος ηλικίας των παιδιών αυτή τη στιγμή κυμαίνεται μεταξύ 10-13 ετών.

Μου αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε νεαρά παιδιά και νέους και να τους δείχνω πόσο σημαντικός είναι ο Ιησούς Χριστός για όλη τη ζωή μας. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα τρία τελευταία χρόνια φοιτώ σ’ ένα Βιβλικό Κολλέγιο, όπου μελετώ σε βάθος την Αγία Γραφή. Εκεί μαθαίνω επίσης να κηρύττω, ώστε στο μέλλον να μπορώ να προσεγγίζω τους ανθρώπους ακόμη καλύτερα με το θαυμάσιο μήνυμα του Ιησού Χριστού.

Όπως καταλαβαίνεις, το γεγονός ότι οι άλλοι (π.χ. γονείς) πιστεύουν στον Θεό, δεν σημαίνει αυτόματα ότι κι εμείς είμαστε Χριστιανοί. Η συνειδητή σχέση μαζί Του ξεκινά αποκλειστικά από μένα, από σένα. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε για τους γονείς μου κι αυτό το αναγνώρισαν και το αποδέχτηκαν με πίστη. Αλλά το γεγονός ότι ο Χριστός πέθανε και για μένα και τις δικές μου αμαρτίες, αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσω εγώ προσωπικά και να το οικειοποιηθώ για την ζωή μου.

Εσύ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ; ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΣΕΝΑ; Συνειδητοποίησες ότι χρειάζεσαι συγχώρεση των αμαρτιών σου; Ότι ο Ιησούς Χριστός θέλει να είναι όχι μόνο ο Σωτήρας αλλά και ο Κύριός σου; Αυτός σε περιμένει, έλα κοντά Του! Μας είπε:

Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει· και καθένας που ζει κι εμπιστεύεται σ’ εμένα δε θα πεθάνει ποτέ. Το πιστεύεις αυτό;» (Ιωάννης 11:25-26)

Εγώ του απάντησα:

«Ναι, Κύριε! Εγώ έχω πιστέψει πως εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, που περιμέναμε να ’ρθεί στον κόσμο». (Ιωάννης 11:27)

ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ;

Εύχομαι από την καρδιά μου, να Του απαντήσεις το ίδιο,  το συντομότερο δυνατό!

Ιωσήφ Μ., φοιτητής