Πολύ ωραία … τότε θα είμαι Χριστιανός(ή)!

Θυμάμαι ακόμα πολύ καλά, πώς ήταν, όταν πήγα στο γυμνάσιο. Παρά το γεγονός ότι μαζί μου ήταν και δύο από τις παλιές μου συμμαθήτριές – όμως οι καλύτερές μου φίλες πήγαν σε άλλο σχολείο. Και αυτές ήταν οι κολλητές μου φίλες που, όπως κι εγώ, πήγαιναν σε μια εκκλησία και ήταν εξοικειωμένες με την χριστιανική πίστη. Τώρα, όλα άλλαξαν: Νέοι συμμαθητές, νέο σχολείο, πολλοί και διαφορετικοί καθηγητές και εκεί μέσα κι εγώ.

Ναι, τον Ιησού Χριστό τον γνώριζα και Του είχα ήδη εμπιστευτεί τη ζωή μου όταν ήμουν μικρό παιδί. Και σ’ αυτό τίποτα δεν θα άλλαζε.  Οι γονείς μου μού έδωσαν τη συμβουλή, να ομολογώ  στην τάξη ότι ανήκω στον Χριστό και να ζω αυθεντικά – μια πολύτιμη και καλοπροαίρετη παραίνεση. Αλλά τώρα ήμουν εκεί και έψαχνα να βρω τη θέση μου στη νέα τάξη. Ένιωθα λες και ήμουν η πιο ανασφαλής από όλους. Δεν ήθελα να με προσέξει κανένας, επιθυμούσα μόνο να βρω μια-δυο φίλες και να τελειώσω τη σχολική μου σταδιοδρομία με σχετικά καλούς βαθμούς.

Σε μια τάξη, βέβαια, καταλαβαίνεις γρήγορα, ποιοι είναι οι ευσυνείδητοι μαθητές που κάνουν πάντα και σωστά τα σχολικά τους καθήκοντα. Επίσης, βλέπεις ποιος είναι και σε ποια μαθήματα καλός. Και τότε ζητάς από αυτούς τα μαθήματα και τις εργασίες ή τους ρωτάς αν μπορείς να καθίσεις δίπλα τους. Οι επιμελείς και ευσυνείδητοι μαθητές απολαμβάνουν ασφαλώς πάντα την αναγνώριση των άλλων. Οι καλές μαθήτριες τυχαίνουν πάντα της συμπάθειας των αγοριών. Αυτό προσπάθησαν να κάνουν και με μένα. Και μέσα μου υπήρχε μια σύγκρουση. Από τι μια πλευρά, ήθελα να ανήκω στην παρέα και να κολυμπάω σύμφωνα με τη ζωή της μάζας. Από την άλλη, ήξερα ότι ο Χριστός απαιτεί από μένα υπακοή. Κι αυτό δεν ήθελα να το αγνοήσω.

birgitH/pixelio.deΞέρεις αυτήν την αίσθηση στην τάξη, να είσαι μόνος  ως χριστιανός; Δεν θέλεις να ξεχωρίζεις, επιθυμείς να ανήκεις στην ομάδα. Αλλά ακούς, επίσης, και την συνείδησή σου που σου θυμίζει σε κάθε περίπτωση να κρατάς την πίστη σου: «Αν πραγματικά θέλεις να είσαι χριστιανός, σ’ αυτό το σημείο δεν πρέπει να υποχωρήσεις.» Είναι δυνατόν να αντέξεις αυτήν την άσκηση ισορροπίας – από τι μια να μην είσαι αουτσάιντερ και παρόλα αυτά να μην συμμετέχεις σ’ όλα; Επειδή, χωρίς αμφιβολία: Η αντιγραφή είναι ανέντιμη.

Η ένταση είναι μεγάλη και συχνά παραμένει για αρκετά σχολικά χρόνια. Οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί δίνεις τόση σημασία στις «μικρολεπτομέρειες» τη στιγμή που και εσύ ο ίδιος νιώθεις ανασφαλής. Καθώς το σχολείο πλησιάζει στο τέλος, τα πράγματα συνήθως γίνονται λίγο πιο εύκολα. Από έφηβος γίνεσαι ενήλικας με διαφορετικές απόψεις. Μαθαίνεις να αποδέχεσαι τον άλλο ως προσωπικότητα. Κι εσύ αποκτάς μεγαλύτερη σιγουριά. Αυτό που πίστεψες στην παιδική σου ηλικία, γίνεται προσωπική σου πεποίθηση, την οποία εύκολα πια μπορείς να εκφράζεις. Έτσι είναι. Την ένταση στην οποία βρίσκεσαι δεν μπορώ να την καταργήσω. Μπορώ μόνο να σε διαβεβαιώσω ότι γνωρίζω καλά τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Και μ’ αυτά δεν είσαι μόνος/η. Σου εύχομαι να βρεις το προσωπικό σου δρόμο, να τον περπατήσεις καλά και θα δεις ότι με τα χρόνια τα πράγματα θα γίνουν ευκολότερα και σαφέστερα.

 

Ρεβέκκα Ντ.

Είναι πεισμένη ότι είναι πάντα σημαντικό να είμαστε ειλικρινείς και αυθεντικοί.

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.