Γιατί το αξίζω!

©Marek Bernat/stock.xchng

©Marek Bernat/stock.xchng

Μόνο το γεγονός ότι η μητέρα της είχε ψάξει στο προσωπικό της ημερολόγιο, ήταν αρκετός λόγος για να θυμώσει. Αλλά το γεγονός ότι δεν επέτρεψαν στη Λίζα να πάει στην εκδρομή της τάξης της, αυτό πραγματικά δεν το αντέχει. Τι κόσμος είναι αυτός! Για πρώτη φορά στη ζωή της είναι ερωτευμένη, νιώθει τις πεταλούδες στο στομάχι της και ετοιμάζεται πυρετωδώς από εβδομάδες για την εκδρομή στο νησί – και τώρα η μητέρα τής ανακοινώνει ότι δεν πρόκειται να πάει.

Με τις σκέψεις της επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα της μητέρας της και τρίζουν τα δόντια της:

«Πραγματικά ανησυχώ για σένα. Είσαι τόσο “μικρή” ακόμη! Κι έχεις ένα φίλο που είναι από την τάξη σου. Δεν μπορώ να σου επιτρέψω να πας μαζί του και με 30 άλλους νέους τόσες πολλές μέρες εκδρομή. Τουλάχιστον αν μου είχες πει ότι έχεις μία σχέση.  Έπρεπε να το μάθω από το ημερολόγιό σου. Είμαι πολύ απογοητευμένη από σένα!»

Η Λίζα σφίγγει τα χέρια της σε γροθιά, το πρόσωπό είναι πλημμυρισμένο από δάκρυα και αισθάνεται την καρδιά της σαν να έγινε 1000 κομμάτια. Είναι πληγωμένη, ζαλισμένη και φρικτά απογοητευμένη. «Δεν θα σου το συγχωρέσω ποτέ αυτό!» λέει κλαίγοντας με λυγμούς.

Καημένη, Λίζα! Εγώ τη λυπάμαι. Πώς μπορούσε να της το κάνει αυτό η μητέρα της; Είναι άδικο, έτσι δεν είναι; Πρώτα η αγένειά της, μετά το ψάξιμο στο ημερολόγιό της και τώρα να της απαγορεύει να πάει στην εκδρομή – αντί να ζητήσει συγγνώμη για την κραυγαλέα περιέργειά της!

Όποιος στη ζωή του πληγώθηκε τόσο πολύ συναισθηματικά, ξέρει τι περνά τώρα η Λίζα. Φίλοι μπορεί να σας είπαν ψέματα, δάσκαλοι μπορεί να σας μεταχειρίστηκαν άδικα, αφεντικά μπορεί να εκμεταλλεύτηκαν την δύναμή τους.

Συγχώρεση – το κλειδί προς την ζωή 

Τι κάνουμε στ’ αλήθεια με τα κατάλοιπα αυτών των τραυμάτων; Τα κουβαλάμε μαζί μας ή τα συγχωρούμε; Να συγχωρήσω; Εύκολο στα λόγια αλλά δύσκολο στην πράξη!

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί ο Ιησούς μας ζητά να συγχωρούμε, ξανά και ξανά; Μήπως το απολαμβάνει, να μας δώσει άλλο ένα φορτίο πέρα από τις ήδη ψηλές απαιτήσεις του χριστιανικού τρόπου ζωής;

©beermug/stock.xchng

©beermug/stock.xchng

Φυσικά όχι! Αυτό το ξέρουμε. Αλλά, όσον αφορά το θέμα της συγχώρεσης, μερικές φορές αισθανόμαστε λίγο διαφορετικά. Όταν ο Ιησούς μας καλεί να συγχωρέσουμε, έχει κατά νου την (ψυχική) υγεία μας. Οι άνθρωποι που δεν συγχωρούν, παραμένουν πληγωμένοι και η πικρία ριζώνει στην καρδιά τους. Κι αυτό με τη σειρά του, επιδρά στη σωματική τους υγεία. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ, γιατί μερικοί άνθρωποι έχουν πάντα ένα ζοφερό βλέμμα, είναι πάντα σε ένταση και γελούν σπάνια;

Η πικρία είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. – Και βέβαια, δεν είναι αυτό ακριβώς που θα επιθυμούσες για τον εαυτόν σου, έτσι δεν είναι;

Η συγχώρεση είναι επομένως το αντίδοτο στην πίκρα, ένα μέσο της ζωής! Η συγχώρεση δεν έχει να κάνει πρώτιστα με το άτομο που σε έκανε να υποφέρεις, αλλά με σένα. Γι’ αυτό και δρα, ακόμα κι αν ο ένοχος δεν σου ζητήσει συγγνώμη.

Τη στιγμή που αποφασίζεις να συγχωρήσεις τον άλλο, απελευθερώνεσαι από έναν  ανθυγιεινό δεσμό μεταξύ του παραβάτη και σένα. Αποβάλλεις τη σαβούρα που σε στενοχωρεί και σε αρρωσταίνει. Ταυτόχρονα αφήνεις τον άλλο στην κρίση του Θεού.

Και το σφουγγάρι; 

«Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Αν ήξερες τι μου έκανε ο πατέρας μου! Το προσπάθησα ήδη, αλλά δεν είναι εύκολο!»

Πρώτον: Ο Ιησούς δεν είπε ότι είναι εύκολο.

Δεύτερον: Ο Ιησούς δεν είπε ότι αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή.

©Fred Kuipers/stock.xchng

©Fred Kuipers/stock.xchng

Κάνουμε συχνά το λάθος, να θεωρούμε ότι η συγχώρεση είναι ένα στιγμιαίο γεγονός και όχι μια διαδικασία ή  μια διαδρομή. Όταν παίρνεις την απόφαση να συγχωρέσεις κάποιον, έχεις κάνεις το πρώτο – και σημαντικότερο – βήμα, αλλά δεν έχεις κάνει ακόμα όλη η διαδρομή. Ειδικά σε πολύ βαθιές πληγές η διαδρομή είναι συχνά μεγάλη, ακόμα κι αν πήρες την απόφαση. Αυτό συμβαίνει γιατί συχνά δεν έχεις συνειδητοποιήσει όλη την κλίμακα της συναισθηματικής σου ζημιάς.  Σ’ αυτήν την περίπτωση πρέπει να έχεις υπομονή με τον εαυτόν σου – και να μην χάσεις ποτέ τον στόχο σου. Γιατί εσύ, η δική σου ζωή είναι το ζητούμενο και όχι ο άλλος. 

Η συγχώρεση είναι σαν ένα φυτό. Αν βάλεις τους σπόρους στο χώμα, δεν θα έχεις την επόμενη μέρα ένα δέντρο μπροστά σου.  Με τη σωστή φροντίδα, όμως, και μετά από λίγο καιρό, θα φυτρώσει και θα αυξηθεί ένα δέντρο. Ένας σύμβουλος θα μπορούσε να σε βοηθήσει στην φροντίδα, προστασία και αύξηση του δικού σου δέντρου της συγχώρεσης.

Αν η Λίζα αποφασίσει να συγχωρέσει τη μητέρα της, τότε τα συναισθήματά της δεν θα μεταμορφωθούν αμέσως. Θα συνεχίσει να είναι λυπημένη. Θα νιώσει ακόμα θυμό όταν οι συμμαθητές της θα διηγούνται για το ηλιοβασίλεμα που είδαν στο νησί και το πάρτι την τελευταία βραδιά. Αλλά με την απόφαση της συγχώρεσης θα έχει αφαιρεθεί το «αγκάθι» που την πλήγωσε και η πληγή μπορεί σιγά-σιγά να θεραπευτεί.

Εκτός τούτου, συγχώρεση δεν σημαίνει να ωραιοποιείς την ενέργεια ή τα λόγια του άλλου. Η σκέψη «Βασικά, δεν τα εννοούσε αυτά που είπε» δεν βοηθά την Λίζα, γιατί αυτή όντως πληγώθηκε, ανεξάρτητα αν η μητέρα της τα εννοούσε ή όχι. Ούτε το θρυλικό «σφουγγάρι» που περνά από πάνω, μπορεί να εξαφανίσει τις πληγές. Τότε, τι κάνεις με τα συναισθήματά σου;

Κάτω από το χαλί ή πάνω στο τραπέζι;

Τα συναισθήματα δεν μπορείς να τα βάλεις κάτω από το χαλί. Πρώτα απ’ όλα, η Λίζα πρέπει να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς την πλήγωσε. Από τη μια πλευρά, είναι η μεγάλη της απογοήτευση που δεν πήγε στην εκδρομή της τάξης της με τον φίλο της. Από την άλλη πλευρά, πληγώθηκε και η προσωπική της ζωή, η ιδιωτική σφαίρα της. Κατά συνέπεια, υπάρχει ρήξη της στην εμπιστοσύνη της Λίζας προς τη μητέρα της. Κάνει πάντα καλό να εκφράζεις τα συναισθήματά σου. Ωστόσο, η τέχνη είναι στο πώς.  Πρόσεχε μη βλάψεις τον άλλο αλλά ούτε και τον εαυτό σου καθώς εκφράζεις τα συναισθήματά σου.

©Alex Bruda/stock.xchng

©Alex Bruda/stock.xchng

Μια σαρωτική έκρηξη ενάντια σε όλους και σε όλα δεν είναι πολύ χρήσιμη. Ίσως, θα μπορούσε η Λίζα αργότερα, αφού ξεπεράσει το αρχικό σοκ,  να μιλήσει με την μητέρα της για τα συναισθήματά της ή να της γράψει ένα γράμμα (με κατάλληλες λέξεις), ή να γράψει την προσευχή της.  Σίγουρα θα αισθανθεί  και ένα μεγάλο κύμα (καταστροφικής) ενέργειας, που πρέπει να το αφήσει, να βγαίνει από το σώμα της κάνοντας τζόκινγκ ή κάποιες άλλες σωματικές δραστηριότητες. Το πιο σημαντικό πράγμα για αυτήν πάντως είναι να πάρει την απόφαση να συγχωρέσει τη μητέρα της, γιατί έτσι θα κάνει στον εαυτόν της ό,τι καλύτερο. Γιατί το αξίζει … ο εαυτός της !

__________________________________________________

Βιβλίa που συστήνουμε να διαβάσεις:

“Εσωτερική θεραπεία», Παντελής Σιδηρόπουλος, Agape 2012, E-mail: [email protected]

«Έχεις ανακαλύψει πόσο σημαντικός είσαι;», Εκδόσεις: Ιασπίς, Ε.Ε.Ε. Θεσσαλονίκη 1997

«Καθημερινήν νεανική πορεία», Εκδόσεις: Ιασπίς, Θεσσαλονίκη 1996

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.