Καλή μουσική;!

Die Ärzte (Creative Commons)/Wikipedia.org

Όλα ξεκίνησαν με την παρουσίαση που έπρεπε να κάνουμε, σχετικά με ένα συγκρότημα («Die Ärzte»), στη δευτέρα τάξη Γυμνασίου. Ο καλύτερος φίλος μου, ο Θωμάς, μια συμμαθήτριά μου κι εγώ δουλεύαμε για την παρουσίαση αυτή και μελετήσαμε την μπάντα. Φυσικά, έπρεπε να δώσουμε κι ένα δείγμα, και έτσι ψάχναμε για ένα τραγούδι που θα ταίριαζε. Στη μουσική δεν μπόρεσα να βρω το πραγματικό μου γούστο, αλλά ό,τι δεν είναι μπορεί να γίνει, σκέφτηκα, και πήρα δυο-τρία τραγούδα από τα αυτό το συγκρότημα «Die Ärzte» και τους Die Toten Hosen. Ο Θωμάς ήξερε μερικά τραγούδια και έτσι έβαλα τα Songs στο καινούργιο μου mp3 player.

Μέχρι τον καιρό άρχισαν να μου αρέσουν και τα τραγούδια, και έτσι αγόρασα κι ένα CD. Νομίζω αυτή ήταν και η εποχή που άρχισα να ενδιαφέρομαι και πολύ για την μουσική. Επειδή ήταν με τον καιρό βαρετό να ακούω μόνο τους «Die Ärzte», προμηθεύτηκα και μερικά τραγούδια από τους Green Day, Linkin Park και οι Metallica. Έτσι το φάσμα της μουσικής μου συλλογής, αργά αλλά σταθερά, γινόταν όλο και μεγαλύτερο. Έδειξα τη νέα μου μουσική στο Θωμά, και ήταν κι αυτός εξίσου ενθουσιασμένος, όπως εγώ. Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μουσική και να μιλάμε γι’ αυτή. Καθώς από την Τρίτη τάξη άρχισα να παίρνω μαθήματα τυμπάνου και ο Θωμάς άρχισε να μαθαίνει κιθάρα, προσπαθήσαμε να κάνουμε τη δική μας μπάντα και να παίζουμε τραγούδια από τους «Die Ärzte» και τους «Tote Hosen». Η πολύ απλή μουσική από θέμα τεχνικής, ήταν ιδανική γι’ αυτόν τον σκοπό. Όταν καθώς περνούσε ο καιρός, παίζαμε όλο και καλύτερα τα όργανά μας, αρχίσαμε να επιλέγουμε Metallica και παρόμοια.

©Joooo/Pixelio.de

Και οι δύο μας είχαμε την τάση, να ακούμε όλο και πιο σκληρές Bands. Και μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια, είχαμε φτάσει είδη στην μουσική κατεύθυνση των Melodic Metal και Metalcore. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι μπορούσαμε να παίζουμε οι ίδιοι αυτήν την δύσκολη μουσική, και έτσι περνούσαμε πολλές ώρες προσπαθώντας να παίζουμε μαζί μουσική. Άκουγα με μεγάλη ευχαρίστηση και σχεδόν μόνο διάφορες μορφές Metal. Η μουσική με γοήτευε πολύ, γιατί η Metal είναι ένα πολύ δύσκολο μουσικό είδος. Τα κείμενα μας ενοχλούσαν λίγο, επειδή πρώτον ενδιαφερόμουν μόνο για τη μουσική, και δεύτερον, ούτως ή άλλως τις περισσότερες φορές δεν μπορούσε κάποιος να καταλάβει κάτι.  Ο Θωμάς κι εγώ είχαμε δει κάποια από αυτά τα συγκροτήματα life, και ήμασταν εντυπωσιασμένοι.

©Guglielmo Losio/Stock.xchng

Το ότι, σε γενικές γραμμές, η μουσική είχε μια επίδραση πάνω μου, το ήξερα, αλλά μάλλον δεν το συνειδητοποιούσα. Ωστόσο, με τον καιρό άρχισα να το καταλαβαίνω όλο και περισσότερο. Και όταν συνειδητοποίησα πόσο πολύ επηρεάζει η μουσική ένα άτομο, προσπάθησα να ακούω λιγότερο Metal. Αυτό λειτούργησε σε μερικές φάσεις αρκετά καλά, αλλά δεν ήμουν πραγματικά ικανοποιημένος με αυτό. Και δεδομένου ότι δεν τα κατάφερνα μόνος μου, ως χριστιανός που ήμουν, δεν μου ήταν πρόβλημα να στραφώ προς τον Θεό και να ζητήσω την συμβουλή Του. Προσευχόμουν συχνά και πολύ, να βρω επιτέλους μια λύση για στο πρόβλημά μου με την μουσική – αλλά η κατάσταση πραγματικά επιδεινώνονταν και η μουσική  γινόταν όλο και πιο σκληρή. Ο Θεός μου έκανε όλο και πιο σαφές ότι πρέπει να αφήσω πίσω μου την μουσική συλλογή μου που εδώ και χρόνια διατηρούσα.  Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είπα στον Θεό ότι αυτό δεν γίνεται, ότι την εύρισκα πολύ μ’ αυτή τη μουσική, για να την διαγράψω έτσι απλά. Την ίδια στιγμή, όμως, ήξερα επίσης ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να απελευθερωθώ από αυτήν την μουσική.

©Csuka András/Stock.xchng

Αρχικά, δοκίμασα να πιέσω τον εαυτόν μου να βρω ευχαρίστηση σε άλλα, πιο ήσυχα είδη μουσικής. Αυτό λειτούργησε λίγο, ως καθόλου. Κι αυτό το γεγονός με ανησύχησε πολύ. Ήμουν τόσο πολύ φυλακισμένος από τον σκληρό ισχυρό Metal, που δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο. Μετά από μήνες μάχης με τη μουσική και με τον εαυτό μου, κατάφερα επιτέλους να πετάξω όλη τη μη-χριστιανική μουσική μου. Αυτό ήταν ένα καλό βήμα, και είμαι ακόμα περήφανος με τον εαυτόν μου, που το κατάφερα. Επειδή, πραγματικά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, για να μην χαθούμε στο θέμα της μουσικής. Συμβαίνει, συνήθως πολύ αργά, κι όταν το συνειδητοποιείς είναι, δυστυχώς, συχνά πολύ αργά.

Μάρκος, 17 ετών

Σημείωση του συντάκτη: 

 

Οι περισσότεροι μη-χριστιανικές Heavy-Metal-Bands δοξάζουν τη βία και το σατανά στα κείμενά τους. Ποια νομίζεις ότι είναι η γνώμη του Θεού γι’ αυτή τη μουσική;

 

Εδώ δύο αποτρεπτικά παραδείγματα:

1. Metallica – Last Caress (Τελευταίο χάδι)

I’ve got somethin’ to say
I killed your baby today and it
Doesn’t matter much to me
As long as it’s dead…

Πρέπει κάτι να σου πω

Σήμερα σκότωσα το μωρό σου 

Δεν με πειράζει και πολύ

όσο είναι νεκρό

Το υπόλοιπο κείμενο δεν το γράφω … είναι χειρότερο. Δεν είναι μακάβριο;

 

2. AC/DC – Hells Bells (καμπάνες της κόλασης)

I got my bell
I’m gonna take you to hell
I’m gonna get ya,
Satan get ya
Hells bells

Έχω την καμπάνα μου
Θα σε πάω στην κόλαση
Θα σε πιάσω
Ο Σατανάς θα σε πιάσει
Καμπάνες της κόλασης

 

Νομίζω, είναι ξεκάθαρο, ότι αυτά τα κείμενα δεν αρέσουν στον Θεό.

Τώρα, ίσως μου πεις: «Εμένα μ’ ενδιαφέρει μόνο η μουσική!» Ακριβώς αυτό συνέβη στην αρχή και με τον Μάρκο.

Αλλά τέτοια κείμενα τιμούν τον Σατανά. Εσύ, το θέλεις  αυτό;  Όποια μουσική και να κάνει ένα συγκρότημα, ο Θεός μισεί αυτά τα κείμενα, επίτρεψέ μου να σου το πω έτσι απλά. Αγαπάς τη μουσική περισσότερο από τον Θεό;

Δες την συλλογή των CD σου. Τι κείμενα υπάρχουν εκεί μέσα; Βρίσκεις κάτι παρόμοιο; Τότε, τάισε μ’ αυτά τον σκουπιδοτενεκέ σου!  Θέλεις να ζεις με συμβιβασμούς; Τότε, στο υπόσχομαι, η ζωή σου θα είναι ένας συμβιβασμός.

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.