Οι φίλοι και ο πόθος για αγάπη

Ως παιδί δεν είχα ποτέ πραγματικούς φίλους, συχνά αισθανόμουν μόνη, σαν να μην με καταλαβαίνει κανείς. Όταν μεγάλωσα, είχα μια κολλητή μου φίλη. Κάναμε πολλά πράγματα μαζί και η κάθε μια μας χαιρόταν την συντροφιά της άλλης. Τελικά, όμως απαιτούσα πάρα πολλά από την συγκεκριμένη φίλη μου. Γαντζωνόμουν πάνω της. Ήθελα να την έχω αποκλειστικά και μόνο δική μου…, να είναι πάντα παρών για μένα …, ήθελα να μου δίνει την αγάπη που τόσο πολύ ποθούσα.

Όταν μετά μετακόμισα, ένιωσα να καταρρέω.

Μέχρι που κατάλαβα ότι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναπληρώσουν αυτό που εγώ βαθιά μέσα μου ποθούσα. Όντως μπορούν να μου δώσουν πολλά, αλλά δεν μπορούν να μου καλύψουν κάθε μου ανάγκη. Και σίγουρα δεν μπορούν να είναι πάντα παρών.

Και έμαθα ότι υπάρχει Ένας, που είναι πάντα παρών, πάντα μαζί μου. Αυτός μπορεί να μου καλύψει κάθε εσωτερικό μου κενό και να μου δώσει ό,τι χρειάζομαι. Και Αυτός που πραγματικά με ξέρει πολύ καλά, ξέρει τι ακριβώς χρειάζεται η καρδιά μου. Ο Μόνος που μπορεί και θέλει να μου δώσει ό,τι χρειάζομαι είναι ο Θεός.

«Ο Θεός είναι αγάπη» (Α’ Ιωάννου 4:8)

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.