Πώς μπορώ πραγματικά να ξέρω, τι είναι αλήθεια;

Αναρωτήθηκες ποτέ, κι εσύ, το ίδιο; Εδώ θα διαβάσεις την μαρτυρία μιας νεαρής γυναίκας που αναζητούσε οπωσδήποτε μια απάντηση. Στη διαδρομή της χρειάστηκε να προσπεράσει πολλά εμπόδια, όπως ο θάνατος, η μοναξιά, ο αποκρυφισμός, το YouTube και πολλά άλλα  – μέχρι να φτάσει στον στόχο …

Όταν έγινα 17 ετών, άρχισα να κατεβαίνω ένα-ένα τα σκαλιά της αβύσσου. Η ζωή μου άλλαξε απότομα. Μέχρι τότε, έκανα σχέδια για τη ζωή μου, είχα όνειρα και κίνητρα – μόνο μ’ αυτό δεν υπολόγιζα. Ξαφνικά, πέθανε ο πατέρας μου. Και τα πάντα έχασαν την αξία τους. Έφτασα σ’ ένα σημείο, όπου όλα τα έβλεπα εντελώς σκούρα κι απελπιστικά. Αναλογιζόμουν τα πάντα. Από το κενό που ένιωθα στην καρδιά μου, την κάθε μέρα που – με κάποιο τρόπο – έπρεπε να επιβιώσω και δεν ήξερα πώς, μέχρι όλα τα δεινά του κόσμου.

«Παρακολούθησα τους ανθρώπους και δεν είδα κανέναν που να φαινόταν πραγματικά χαρούμενος. Και τελικά, έμενα πάντα με το ερωτηματικό: Τι νόημα έχουν όλα αυτά;»

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ένιωσα τη μεγαλύτερη μοναξιά στη ζωή μου. Δεν ήμουν μόνη, αλλά ήμουν μοναχή. Ακόμα και όταν ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους, ένιωθα ότι κανείς ποτέ δεν θα με καταλάβαινε. Ήταν σαν να είχα γίνει ξένη γι’ αυτούς. Δεν ήμουν πλέον σαν τους άλλους, που φαίνονταν να έχουν τα πάντα υπό έλεγχο. Με βάραιναν όλα τα τυπικά και τα δήθεν. Όλα αυτά τα εξωτερικά πράγματα, γύρω από τα οποία φαίνονταν να περιστρέφονται όλα, αυτά τα κούφια λόγια.

Σύντομα έγινα ένα άτομο που δεν ήθελε πια να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Συνειδητοποίησα ότι σ’ αυτόν τον κόσμο αξίζει μόνο όποιος πετυχαίνει κάτι. Έτσι, ζούσα κάτω από την υπό συνεχή πίεση, να γίνω κι εγώ κάποιος/α. Όταν έκανα κάποιο λάθος, ήταν η τέλεια καταστροφή. Δεν ήμουν πια σε θέση να δεχτώ την αγάπη, ακόμη κι από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Το μόνο που ένιωθα ήταν ντροπή.

«Ζούσα υπό την συνεχή πίεση, να γίνω κάποιος/α».

Για μένα, η ζωή φαινόταν να είναι μόνο ένας αγώνας για αναγνώριση και πλούτο – κι αυτό το μισούσα. Κουράστηκα να κυνηγώ κι εγώ τα ίδια. Το μυαλό μου, μου έλεγε συνεχώς: «Δεν το μπορώ πια αυτό». Χρειαζόμουν απαντήσεις. Ένιωθα ότι με είχε παρασύρει το ρεύμα ενός ποταμού και δεν ήξερα πού θα με οδηγούσε. Έτσι, σταμάτησα τις σπουδές μου και μέρα-νύχτα έψαχνα για προσανατολισμό στη ζωή μου.

Κατά τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης, βρέθηκα στον αποκρυφισμό. Ακολούθησα  μια Youtuber που διέδιδε τέτοιου είδους διδασκαλίες και με γοητεύτηκε. Όλα αυτά τα υπερφυσικά πράγματα με εντυπωσίασαν και μου έδωσαν ένα αίσθημα υπεροχής και δύναμης. Μου προτάθηκε να διαβάσω το βιβλίο «Συνομιλίες με τον Θεό» και αυτό η αιτία να σχηματίσω μια νέα, εντελώς διαφορετική εικόνα για τον Θεό. Άρχισα να πιστεύω ότι όλα είναι ένα, ότι όλα είναι Θεός, κι ότι κι εγώ είμαι Θεός. Το ζητούμενο ήταν να φτάσω στην φώτιση, οπότε έψαχνα για απαντήσεις μέσα στην ονειρομαντεία και το διαλογισμό. Πίστεψα, επίσης, ότι και τα ναρκωτικά χρησίμευαν στην διεύρυνση της συνείδησης.

Έτσι μπαίνει κάποιος όλο και περισσότερο σ’ έναν αγώνα για να γίνει επιτέλους πιο τέλειος και φωτισμένος. Η θεϊκή σωτηρία που υπόσχεται ο εσωτερισμός, μετατρέπεται με αργό κι απαρατήρητο τρόπο στο ακριβώς αντίθετο. Εάν δεν φτάσεις εκεί που επιθυμείς, απλά πρέπει να δοκιμάσεις περισσότερο και να ξοδέψεις περισσότερα χρήματα για συμβούλους (οδηγούς). Οδηγείσαι αλλά δεν φτάνεις. Σε ωθεί μόνο η ελπίδα ότι ο κόσμος θα εξελιχθεί προς το καλύτερο.  Ωστόσο, από βιβλική άποψη, αυτό δεν γίνεται – πράγμα που όλοι βιώνουμε από πρώτο χέρι. Όλα ακούγονταν καλά. Μου έδωσαν το λάκτισμα και κατάφερα να ξεφύγω από την πραγματικότητα. Ασβεστώνεις τον κόσμο με θετική σκέψη, την ώρα που εκεί έξω όλα καταρρέουν. Προσπαθείς να αφαιρέσεις το αρνητικό στοιχείο, αλλά στο τέλος καταλήγει να είναι πολύ μεγαλύτερο.

«Το ζητούμενο είναι η αυτοπραγμάτωση – κι αυτή οδηγεί στον εγωισμό, πράγμα καθετί άλλο, παρά αγάπη».

Με έξυπνο τρόπο ακυρώνουν τον σταυρό. Σου λένε: «Όλα είναι καλά και χρήσιμα – βασικά, δεν μπορείς να κάνεις κάτι λάθος, απλά ζήσε τη ζωή σου στο έπακρο. Κάνε ό,τι σου αρέσει». Έτσι χάθηκα κι εγώ σε λάθος μονοπάτια, χωρίς να το καταλαβαίνω. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ότι έκανα λάθη και δεν μπορούσα και να συνειδητοποιήσω ότι κατέστρεφα όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και τους άλλους. Και προ πάντων ότι η καρδιά μου συνέχιζε να απομακρύνεται από τον Θεό. 

Ταυτόχρονα, πήγαινα και σε μια ομάδα νέων μιας εκκλησίας και προσπαθούσα με κάποιον τρόπο να συνδυάσω τη διδασκαλία του αποκρυφισμού με τη χριστιανική. Στον εσωτερισμό σου λένε ότι, «ναι μεν υπήρξε ο Ιησούς, αλλά ήταν μόνο ένας φωτισμένος άνθρωπος». Μάλιστα συχνά γίνεται λόγος για την «ενέργεια του Χριστού» ή «τη συνείδηση ​​του Χριστού» στην οποία πρέπει να φτάσουμε. Μερικές φορές ανέφεραν και εδάφια από την Αγία Γραφή, που τα χρησιμοποιούσαν όμως εκτός του πλαισίου τους. Έτσι κι εγώ, προσπάθησα να ερμηνεύω τα λεγόμενά τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να ταιριάζουν στο δικό μου καλούπι και θεωρούσα τον εαυτό μου ψηλότερα ανεπτυγμένο απ’ τους Χριστιανούς.

«Δείξε μου την αλήθεια!»

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το σκοτάδι και το φως ήταν σε μια διαρκή μονομαχία μέσα μου. Μερικές φορές έγραφα χριστιανικές κι άλλες φορές αποκρυφιστικές σκέψεις στο ημερολόγιό μου. Είδα ακόμη και ένα όνειρο, όπου ο Θεός μου είπε: «Εγώ πέθανα για να ζήσεις εσύ». Ωστόσο, τότε δεν καταλάβαινα αυτήν την βιβλική αλήθεια, και επειδή πίστευα στην μετενσάρκωση, σκέφτηκα ότι αυτή η πρόταση εννοεί ότι «θα πέθανε το προηγούμενο ’’Εγώ’’ μου».  Αλλά, όσο περισσότερο περπατούσα σ’ αυτό το μονοπάτι, τόσο πιο πολύ μπερδευόμουν – και τελικά, δεν ήξερα τι να πιστέψω. Καθένας λέει κάτι διαφορετικό, αλλά πώς μπορώ να ξέρω εγώ τι είναι αλήθεια; Από πού να ξέρω, αν πρέπει να εμπιστεύομαι αυτά που μου λένε οι άνθρωποι ή ό,τι λένε τα βιβλία και το διαδίκτυο; Έτσι, μια μέρα φώναξα δυνατά από τα βάθη της ψυχής μου: «Δείξε μου την αλήθεια!» Εκ των υστέρων, είμαι σίγουρη ότι αυτή η καυγή για τον Θεό προήλθε από τον Ίδιο τον Θεό, γιατί δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που θα Τον αναζητήσει από μόνος του, εκτός αν ο Θεός τον ελκύσει. 

Λίγο καιρό αργότερα, η Youtuber που διέδιδε τις διδασκαλίες του αποκρυφισμού, ανέβασε ένα βίντεο στο οποίο ζητούσε συγνώμη για όλα όσα είχε διδάξει. Κι αυτό το έκανε, «επειδή τώρα βρήκε τον Ιησού Χριστό». Στην αρχή ήμουν τόσο τυφλωμένη, που δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει. Αλλά ήρθε μια στιγμή που έγινε ένα «κλικ» μέσα μου. Τότε, η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά και ένοιωσα να με κατακλύζει το απροσδόκητο. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που είχε πραγματικά συνέβη σ’ αυτήν την κοπέλα. Μέχρι τότε, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Σατανάς σαγηνεύει και χειραγωγεί αυτόν τον κόσμο, ώστε να μην τον αναγνωρίζει. Τότε ήταν που διάβασα με νέα μάτια και νου το εδάφιο από τη Βίβλο (Ιωάννης 14:6), που λέει: «ΕΓΩ είμαι η ΟΔΟΣ, η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ΖΩΗ· κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο αν περάσει από μένα». Αυτά τα λόγια μού άγγιξαν την καρδιά και τώρα μπορούσα να τα δω με άλλο φως. Και απέκτησα μια τέτοια χαρά, που ξαφνικά ήμουν βέβαιη πως: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Ο Ιησούς είναι Η ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ. Δεν μπορώ να πάω στον Θεό μέσω της δικής μου προσπάθειας, αλλά μέσω Αυτού. Με μιας μπόρεσα να καταλάβω ότι τόσο καιρό ζούσα μέσα στο σκοτάδι, κάνοντας τα πάντα, εκτός από του να λατρεύω τον Θεό.

«Το γεγονός ότι, αυτός ο Θεός με πλησιάζει με ανοιχτή αγκαλιά και απλά με δέχεται και πάλι, ήταν κάτι περισσότερο από απλή γνώση της αλήθειας, ήταν σαν να επιστρέφω σπίτι μου. Ήταν μια ανακούφιση, επειδή υπάρχει Κάποιος στον Οποίο μπορώ να εμπιστευτώ τη ζωή μου και ο Οποίος με ξέρει καλύτερα από ό,τι ξέρω εγώ τον εαυτό μου». 

Ο αποκρυφισμός είναι βασικά σαν ένα προϊόν μάρκετινγκ: «Αν δεν αισθάνεσαι ωραία, τότε χρησιμοποίησε αυτήν την κρέμα». Σε κολακεύει με λέξεις όπως: «Είσαι μια χαρά όπως είσαι, όλα είναι Ο.Κ., …» κι από πίσω του υπάρχει το αντίθετο της αφοσιωμένης αγάπης – υπάρχει μόνο εμπόριο με πολλά λεφτά και ψέματα. Γιατί, ποιος θέλει να ακούσει ότι είναι αμαρτωλός; Η Αγία Γραφή, όμως, δεν μιλά έτσι κολακευτικά. Αντιθέτως, τα λόγια της είναι σαν το χτύπημα του σφυριού. Μου δείχνουν πόσο μικρός κι αδύναμος  είμαι εγώ και πόσο μεγάλος είναι ο Θεός. Μου λένε πως ο Θεός είναι τόσο άγιος, που εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ από μόνος μου να σταθώ ενώπιόν Του. Ο Λόγος του Θεού είναι, επίσης, σαν έναν καθρέφτη που μου δείχνει ότι είμαι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μου λέει ο αποκρυφισμός, ότι δηλαδή «στο βάθος είμαι πολύ καλός – είμαι Θεός». Αν κοίταζα ειλικρινά τη ζωή μου, θα έπρεπε να ομολογήσω ότι δεν υπάρχει κανένας καλός, εκτός από έναν: τον Ιησού Χριστό. Επειδή, όταν σέρνεσαι στο έδαφος, δεν σε βοηθά καμιά θετική σκέψη πια ούτε κάποιο ασβέστωμα. Η λύση είναι, η καρδιά σου να αναγνωρίσει την αλήθεια, να έρθει μέσα της το φως του Θεού. Αλλά ποιος θέλει να παραδεχτεί ότι είναι αδύναμος;;; Κι ακριβώς αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να φτάσεις. Όταν το παραδεχτείς αυτό, η αγάπη του Θεού να σε κατακλύσει, λέγοντάς σου: «Εγώ σ’ αγαπώ παρ’ όλ΄αυτά!». Όταν ερχόμαστε στον Θεό με όλα τα λάθη και τα συντρίμμια μας, τότε Αυτός θα μας θεραπεύσει. Θα έρθει στην καρδιά μας και θα μας δώσει μια νέα ζωή.

«Αν ειλικρινά κοίταζα τη ζωή μου, θα έπρεπε να ομολογήσω ότι υπάρχει μόνο ένας καλός, και αυτός είναι ο Ιησούς!»

Μέσω του Ιησού Χριστού απέκτησα μια νέα ταυτότητα. Τώρα μπορώ να δω τον εαυτό μου, όπως Εκείνος με βλέπει. Είμαι αγνός μέσω του αίματός Του, αποδεκτός και αγαπημένος. Ακόμα κι αν οι συνθήκες της ζωής μου δεν άλλαξαν αμέσως, άλλαξαν τα πάντα μέσα μου. Και τώρα καταλαβαίνω πόσο δεσμευμένη ήμουν παλιά. Όσο κι αν προσπαθούν οι αποκρυφιστές να είναι ελεύθεροι από το «εγώ» τους, δεν μπορούν. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του Πνεύματος του Θεού, το οποίο λαμβάνουμε όταν λέμε «ναι» στον Ιησού Χριστό. Το Άγιο Πνεύμα μάς ικανώνει να Τον αγαπάμε περισσότερο απ’ τον κόσμο. Και αυτό είναι ελευθερία. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είσαι σκλάβος στα δεσμά αυτού του κόσμου – γιατί ό,τι κι αν σου χαρίσει, δεν θα σε κάνει ποτέ ευτυχισμένο.

«Η Βίβλος απαντά, επίσης, στο γιατί δεν νιώθω σαν στο σπίτι μου σ’ αυτόν τον κόσμο. Επειδή το σπίτι μου είναι στον Θεό, εδώ είμαι μόνο περαστικός».

Μέσω του Ιησού Χριστού απέκτησα μια νέα ελπίδα και χαρά στην καρδιά μου. Αυτή θεράπευσε τη λύπη μου. Δεν χρειάζεται να φοβάμαι πια το μέλλον. Επειδή τώρα ξέρω ότι, το καλύτερο θα έρθει όταν θα ζω μαζί Του στην αιωνιότητα. Η Βίβλος μού απαντά, επίσης, και στο γιατί δεν νιώθω σαν στο σπίτι μου, σ’ αυτόν τον κόσμο. Επειδή το σπίτι μου είναι στον Θεό, εδώ είμαι μόνο περαστικός.

Η αγάπη του Θεού με αναγέννησε σε μια νέα ζωή και έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου. Τώρα ξέρω για Ποιον ζω. Εμείς οι άνθρωποι κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να έχουμε ασφάλεια και για να μας αγαπήσουν, αλλά τελικά όλα είναι αβέβαια και πρόσκαιρα. Ο Θεός μου έδειξε τα μονοπάτια στα οποία πλανήθηκε η καρδιά μου και έσπασε το μεγάλο τείχος που είχα χτίσει γύρω μου. Ο Καλός Βοσκός ξέρει, πού να βρει τα πρόβατά Του. Αυτός περιμένει και το δικό σου «Ναι».

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.