Είσαι απογοητευμένος από τον Θεό;

Προσευχήθηκες για να τα βρουν οι γονείς σου μεταξύ τους και να μην τσακώνονται διαρκώς. Αλλά τελικά, ο πατέρας σου εγκατέλειψε την οικογένεια. Έμεινες μόνος  με τη μητέρα σου. Είχες μια τόσο καλή φιλία με το άλλο φύλο και προσευχόσουν να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο. Αλλά αυτό δεν έγινε – αυτό που σου έμεινε είναι μόνο ο πόνος.

©Alex Bruda/stock.xchng

©Alex Bruda/stock.xchng

Ίσως να έχεις πάρει πολλά χτυπήματα από τη ζωή – κι αυτό να σε πλήγωσε πολύ, ώστε να δυσκολεύεσαι να μιλήσεις γι’ αυτά. Ζητάς από τον Θεό να σε θεραπεύσει, αλλά οι πληγές σου εξακολουθούν να πονάνε φοβερά. Προσευχήθηκες για κάτι που είναι όντως καλό, και ακόμα δεν έγινε τίποτα.

Τι κάνεις όταν η ζωή σού δίνει χτυπήματα; Πώς το χειρίζεσαι το θέμα, όταν απογοητεύεσαι από τον Θεό ή όταν σου αρνείται τις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς σου;

  • Λες στο Θεό: «Σταμάτα! Μέχρι εδώ! Η ζωή μου έχει γίνει κομμάτια κι Εσύ δεν νοιάζεσαι για μένα. Δεν έχει πια νόημα, να ζω με Σένα».
  • Τα παρατάς: «Όλα είναι μάταια, τίποτα ποια δεν ωφελεί! Γιατί να προσεύχομαι; Ο Θεός δεν νοιάζεται για μένα. Προσευχήθηκα τόσο πολύ, αλλά ο πόνος μου και τα ερωτηματικά μου, Του είναι ασήμαντα».
  • Τον κατηγορείς.  Όταν βιώνεις τέτοιες δύσκολες μέρες, δεν σου βγαίνουν πια λόγια αγάπης απ’ τα χείλη. Τότε σου έρχονται τέτοιες σκέψεις για τον Θεό, που δεν θα ήθελες να τις ακούσει κανένας άνθρωπος.
  • Ή κάνεις αυτό που έκανε κι ο Δαβίδ: «Με δυνατή φωνή κράζω στον Κύριο και φωναχτά τον Κύριο ικετεύω!» Στρέφεσαι προς τον Θεό λέγοντάς Του: «Τώρα, ΜΟΝΟ με ΣΕΝΑ μπορώ να τα καταφέρω!»

Σε όποια φάση και να είσαι αυτή τη στιγμή, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος(η) με τα ερωτηματικά σου. Στην Αγία Γραφή θα βρεις πολλούς ομοιοπαθείς. Ειδικά στους Ψαλμούς, βλέπουμε πολύ συχνά τους ανθρώπους να θέτουν το ερώτημα, για τον σκοπό του πόνου και το νόημα της θλίψης.  Π.χ. να τι λέει ο Ψαλμός 142:

Ο Κύριος ύστατο καταφύγιο του καταδιωγμένου (Ψαλμός 142)

(Προσευχή του Δαβίδ όταν ήταν στη σπηλιά.)
 

Με δυνατή φωνή κράζω στον Κύριο, και φωναχτά τον Κύριο ικετεύω.

Σκορπώ μπροστά Του το παράπονό μου, μπροστά Του εκθέτω εγώ τη θλίψη μου.

Όταν λιγοψυχώ, ξέρεις Εσύ πού πάω.

Στον δρόμο ετούτον που πορεύομαι μου στήσανε παγίδα.

Δεξιά μου κοίταξα και είδα πως κανείς δεν ήταν που να με γνωρίζει.

Για μένα χάθηκε κάθε καταφύγιο, κανένας που για τη ζωή μου να νοιαστεί.

Σ’ εσένα, Κύριε, φώναξα!

Είπα: Εσύ ‘σαι ο προστάτης μου,  ό,τι μου ανήκει στη γη των ζωντανών.

Στην δέησή μου δώσε προσοχή, γιατί πολύ εξασθένησα.

Απάλλαξέ με απ’ τους διώχτες μου, γιατί είναι δυνατότεροι  από μένα.

Λευτέρωσέ με από τη φυλακή μου.

Και τότε στων δικαίων τη σύναξη θα σε δοξολογήσω γιατί με φρόντισες.

Άνοιξε την καρδιά σου στον Θεό

©Clio O'Flynn/stock.xchng

©Clio O’Flynn/stock.xchng

Ο Θεός έχρισε το Δαβίδ βασιλιά. Αλλά τίποτα δεν έδειχνε ότι όντως κάποτε θα αναλάμβανε τα καθήκοντά του. Αντιθέτως, ο τότε κυβερνήτης έκανε τα πάντα για να σκοτώσει τον Δαβίδ. Γι’ αυτό κι αυτός έφευγε μακριά. Πουθενά όμως δεν ήταν ασφαλής. Ήταν μόνος κι ανυπεράσπιστος.

Όταν ο Δαβίδ έκανε την παραπάνω προσευχή, ήταν κρυμμένος σε μια σπηλιά! Εκεί είπε στο Θεό το παράπονό του, Του εξέθεσε τον πόνο του, Του εξέφρασε ό,τι έχει μέσα στην καρδιά του.

Κάνε κι εσύ, ό,τι έκανε και ο Δαβίδ. Επίτρεψε κι εσύ τον πόνο σου. Μην κρύβεσαι από φόβο, αλλά δες τον κατάματα. Έκφρασε τα συναισθήματά σου με λόγια και πες τα στο Θεό. Ο Θεός το αντέχει. Αντέχει να Τον ρωτάς ανοιχτά, «μα για ποιον σκοπό περνάω όλο αυτόν τον πόνο»; Να είσαι ειλικρινής μαζί Του. Προτιμά την ειλικρίνεια σου από την σιωπή μεταξύ σας – όπου, σφίγγοντας τα χείλη, προσπαθείς να λύσεις μόνος τα προβλήματά σου.

Αν δεν βρίσκεις λόγια για να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, διάβασε τους Ψαλμούς. Π.χ. τον Ψαλμό 88: «Γιατί αποδιώχνεις την ψυχή μου, Κύριε; Γιατί κρυμμένο μού κρατάς το πρόσωπό Σου;» (Εδ. 15).  Ενδιαφέρον είναι ότι, αυτός ο Ψαλμός δεν λέει κάτι θετικό, δεν μιλά με ενθαρρυντικά λόγια, όπως συχνά συμβαίνει σε άλλους – έχει μόνο ερωτήσεις.

Δώσε το χέρι σου στον Χριστό

©abcdz2000/stock.chng

©abcdz2000/stock.chng

Είναι σημαντικό, όταν πονάς να μην κοιτάς συνέχεια τον εαυτόν σου. Πάρε την απόφαση να αλλάξεις κατεύθυνση και κοίταξε στον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτό έκανε κι ο Δαβίδ όταν έγραψε: «Εσύ ‘σαι ο προστάτης μου,  ό,τι μου ανήκει στη γη των ζωντανών».

Ο Χριστός μάς έκανε ένα απίθανο δώρο: Μέσω Αυτού, ο Θεός έγινε τώρα Πατέρας μας. Και επειδή μας αγαπά, επειδή πονάει όταν μας βλέπει πληγωμένους, μας απλώνει το χέρι Του και μας λέει:

«Κρατήσου από μένα! Εγώ είμαι εδώ, δεν θα σε αφήσω μόνο σου!»

Ο Θεός θέλει να κρατήσει τα χέρι σου, αλλά πώς μπορεί να το κάνει, αν εσύ σφίγγεις την γροθιά σου και κρατάς εκεί μέσα τον πόνο σου; Άνοιξε το χέρι σου και δώσε το σ’ Αυτόν. Έτσι αφήνεις κι ένα μέρος της θλίψης σου – τότε, ο Θεός με πολύ αγάπη θα πιάσει και θα κρατάει το μικρό χεράκι σου στο μεγάλο δυνατό Του χέρι. Ναι, είναι γεγονός. Ακόμα κι αν δεν νιώθεις την παρουσία Του, Αυτός είναι εκεί, κοντά σου!

Αυτός σε κρατά γερά

Ο Δαβίδ ποτέ δεν έμαθε γιατί έπρεπε να δραπετεύει και να βρίσκεται μακριά από το σπίτι του – μια ζωή να κρύβεται από τον Σαούλ. Γιατί έπρεπε να ζει τόσα χρόνια στην έρημο, αφού ήταν ο χρισμένος βασιλιάς;

Θα πρέπει να προετοιμαστούμε και για τις δύο αντιδράσεις του Θεού. Μερικές φορές οι άνθρωποι της Βίβλου (αλλά και όλοι οι υπόλοιποι Χριστιανοί στην εκκλησιαστική ιστορία) πήραν απάντηση στα ερωτηματικά τους, άλλες φορές πάλι, όχι. Όμως ένα πράγμα έμαθαν καλά και θα μπορούσαν να μας το πουν:  αυτό το διάστημα έζησαν τέτοιες θαυμαστές εμπειρίες με τον Θεό, που δεν θα μπορούσαν να τις ζήσουν διαφορετικά.

Ίσως οι προσδοκίες σου από τον Θεό να είναι απολύτως σωστές. Παρ’ όλα αυτά, ο Θεός ενεργεί με διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που νομίζεις. Τότε, είναι σημαντικό να μην στρέφεσαι μακριά από το Θεό με τις ερωτήσεις σου. Μείνε κοντά Του και μίλησέ Του γι’ αυτές. Ο Δαβίδ ζήτησε από τον Θεό, μ’ όλη του την καρδιά, να τον σώσει. Ο Θεός το έκανε αυτό στη δική Του ώρα. Μέχρι τότε, έδειχνε την εμπιστοσύνη του, ότι ο Θεός θα κρατήσει το χέρι του.

Όσο σκληρό και να είναι: ο Θεός απαντά. Δεν ξέρουμε τί εξέλιξη θα έχει μια κατάσταση. Αλλά: Στάσου εκεί! Άπλωσε το χέρι σου, πιάσε τον Θεό. Αυτός θα σε κρατά με αγάπη και δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ.

Φαντάσου να ήμασταν στην αίθουσα του Ουράνιου Θρόνου και να παρακολουθούσαμε την παρακάτω σκηνή: Ένας άντρας μπαίνει μέσα. Στέκεται μπροστά στον Θεό, αλλά δεν μπορεί ούτε να Τον δει ούτε να Τον αισθανθεί. Αυτός ο άνθρωπος έχει μια πληγή, η καρδιά του αιμορραγεί. Με πολύ πόνο προσεύχεται και ανοίγει την καρδιά του στο Θεό. Του λέει όλα όσα αισθάνεται, αλλά  δεν παίρνει καμιά απάντηση. Τέλος, γυρίζει να φύγει γιατί πρέπει να επιστρέψει σπίτι του. Καθώς περπατά ακούει το Θεό να λέει στους αγγέλους Του:

«Εγώ θα σώσω αυτόν που πάνω Μου στηρίζεται. Θα τον υψώσω, γιατί ξέρει ποιος είμαι. Με επικαλείται και του αποκρίνομαι, μαζί του θα είμαι στη θλίψη. Θα τον λυτρώσω και θα τον δοξάσω. Χρόνους πολλούς θα του δώσω να ζήσει και θα τον κάνω να δει πως ο Σωτήρας του είμαι εγώ» (Ψαλμός 91:14-16).

Ρεβέκκα Γ.

1 απάντηση

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.