Να ακολουθήσω τον Ιησού Χριστό;

Όταν παλιά διάβαζα εδάφια από την Αγία Γραφή, όπως το Ματθαίος 4:18-22 ή το Μάρκος 1:16-20, είχα πάντα μια συγκεκριμένη εικόνα μπροστά μου για αυτόν τον Ιησού: Ένας φοβερά χαρισματικός, ελαφρά υπεροπτικός τύπος, του οποίου την πρόσκληση «Έλα κι ακολούθησέ με» δεν μπορείς τόσο εύκολα να αρνηθείς, γιατί κατά κάποιον τρόπο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτός είναι ένας πολύ ιδιαίτερος άντρας …

Στη συνέχεια όμως, διάβασα ένα χριστιανικό βιβλίο*  που μου άλλαξε τελείως τον τρόπο που σκεφτόμουν και φανταζόμουν.  Εξηγούσε το υπόβαθρο της εποχής που ζούσε ο Χριστός – ένα θέμα, σχετικά με το οποίο δεν μιλάμε και τόσο συχνά, παρότι αυτό σίγουρα θα εμπλούτιζε την πίστη μας. Αλλά πριν απ’ αυτό πρέπει να σας πάω λίγο πίσω.

* Rob Bell „Velvet Elvis“

Το σχολείο πριν από 2000 και πλέον χρόνια

259439388_02ac5a370c_o_kneetobefree_flickr

Την εποχή που ζούσε ο Χριστός, συνήθως τα παιδιά πήγαιναν στο Δημοτικό όταν ήταν 5 ετών. Μεταξύ των άλλων, μάθαιναν απ’ έξω (!) τα πέντε πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής (Πεντάτευχος).

Όταν γίνονταν 13 ετών, και αφού γιόρταζαν την τελετή ενηλικίωσης BarMizvah (ή τα 12-χρονα κορίτσια γιόρταζαν την τελετή BatMizvah, αντίστοιχα), επιτρεπόταν μόνο στους πιο καλούς μαθητές να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Οι περαιτέρω σπουδές περιλάμβαναν τους Προφήτες, τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης και την προφορική Τορά.

Οι λιγότερο καλοί μαθητές έμεναν σπίτι και μάθαιναν την τέχνη των πατέρων τους, κατά κάποιο τρόπο δηλαδή συνέχιζαν τις «οικογενειακές επιχειρήσεις» τους. Αυτές περιελάμβαναν κυρίως χειρωνακτικές δουλειές, όπως π.χ. του ψαρά ή του ξυλουργού.

Οι αριστούχοι των μαθητών που συνέχιζαν τις σπουδές τους, τελικά εκπαιδεύονταν και γίνονταν Ραβίνοι. Οι Ραβίνοι (γραμματείς) στέκονταν τότε πολύ ψηλά στη συνείδηση της κοινωνίας  και ήταν πολύ μεγάλη τιμή για κάποιον, να έχει ως δάσκαλό του έναν Ραβίνο. Κανονικά, οι μαθητές έκαναν αίτηση στον Ραβίνο, τον οποίο ήθελαν να ακολουθήσουν. Αν αυτός τους δεχόταν ως μαθητές, τότε αυτοί από κείνη τη στιγμή ζούσαν μαζί του, προσπαθούσαν να τον μιμηθούν σ’ όλες τους τομείς της ζωής  τους και τον ακολουθούσαν παντού,**  όχι μόνο για να μάθουν πώς ερμήνευε την Τορά, αλλά και για να γίνουν σ’ όλα όμοιοι μ’ αυτόν.
**Τότε δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο για έναν Ραβίνο να πηγαίνει με τους μαθητές του από το ένα μέρος στο άλλο.

Ιησούς Χριστός – ο διαφορετικός Ραβίνος

Ίσως τώρα να αναρωτιέσαι: «Τι σχέση έχει αυτό με τον Ιησού Χριστό και με τα παραπάνω εδάφια;»

Η Βίβλος αναφέρεται στον Ιησού Χριστό με διάφορους τίτλους αλλά τον ονομάζει και «Ραβί(νο)» – μόνο που Αυτός εκπαιδεύτηκε από τον ίδιο τον Θεό.

Κι αυτός ο Ραβίνος πήγε τώρα σε δύο απλούς ψαράδες και τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν, δηλαδή να γίνουν μαθητές του. Αυτοί οι δύο είχαν μάθει το επάγγελμα του πατέρα τους, ίσως επειδή δεν ήταν αρκετά καλοί για τις περαιτέρω σπουδές.  Αλλά αυτούς ακριβώς επέλεξε ο Χριστός! Αρκετά ασυνήθιστο, ένας Ραβίνος να καλέσει ο ίδιος τους μαθητές του και όχι το αντίθετο! Και επιπλέον, δεν πήγε σε μια σχολή γραμματέων για να τους επιλέξει – εκεί, όπου περίμεναν οι καλύτεροι -, αλλά πήρε «το δρόμο» προς τους πιο απλούς ανθρώπους.

Επομένως, με το χάρισμα του Ιησού και μόνο, δεν εξηγείται το γεγονός ότι ο Σίμων και ο Αντρέας τα άφησαν όλα αμέσως όπως ήταν κι ακολούθησαν τον Χριστό. Απλά, μια τέτοια ευκαιρία δεν θα μπορούσε να την χάσει κάποιος!

Ο Θεός βλέπει τις δυνατότητές μας

Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα, είναι αυτό που μέσα από αυτήν την πρόσκληση μαθαίνουμε για τον Θεό: ότι έχει μια καρδιά για τους αδύνατους, για τους περιθωριακούς και τους ασήμαντους – και συχνά επιλέγει  ακριβώς αυτούς τους ανθρώπους για να κάνει μεγάλα πράγματα μ’ αυτούς!

Επομένως, όταν ο Ιησούς λέει στους ψαράδες: «Ελάτε, ακολουθήστε με!» αυτό σημαίνει μ’ άλλα λόγια: «Εγώ βλέπω τις δυνατότητές σας! Για το Θεό είστε πολύ περισσότερο από καλοί. Σας εμπιστεύομαι ότι θα καταφέρεται να γίνεται όμοιοί μου!»

Αυτό μου κάνει φοβερή εντύπωση και μου δίνει θάρρος, γιατί ο Θεός εξέλεξε εσένα κι εμένα (όχι αντίστροφα) – και μας εμπιστεύεται να είμαστε μαθητές του!

Maja Dumat/pixelio.de

 

Τι σημαίνει «ακολουθώ»;

Όπως οι μαθητές ενός Ραβίνου εκείνη την εποχή, έτσι ακριβώς κι εμείς θα πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουμε όμοιοι με τον Ιησού σ’ όλους τους τομείς της ζωής μας και να υιοθετήσουμε την δική Του ερμηνεία της Αγίας Γραφής.

Αν τώρα σκέφτεσαι: «Θαυμάσια! Αλλά πώς μπορώ να ακολουθήσω τον Χριστό, σαν τους μαθητές του, αφού δεν ζει πια εδώ κάτω στη γη ως άνθρωπος;» τότε σκέφτεσαι όπως κι εγώ στην αρχή. Όμως, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να δούμε τον Ιησού, μπορούμε παρόλα αυτά να δούμε τη ζωή του και να την έχουμε ως παράδειγμά μας – διαβάζοντας τα Ευαγγέλια και εφαρμόζοντας στην πράξη αυτά που μαθαίνουμε γι’ Αυτόν.

«Μοιάζω σ’ Αυτόν συνεχώς», δεν σημαίνει ότι δεν κάνω πια λάθη και ζω μια τέλεια, αναμάρτητη ζωή –  γιατί αυτό δεν το μπορούμε (ακόμα). Αλλά – όπως διάβασα – σημαίνει, ότι δεν έχει σημασία που δεν μπορούμε να είμαστε τέλειοι, αλλά ότι ο Θεός χαίρεται όταν εμείς απλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερό μας. Ο Θεός δεν είναι ένας τιμωρός δεσμοφύλακας με απάνθρωπες απαιτήσεις από εμάς, αλλά Αυτός που γνωρίζει πολύ καλά τις αδυναμίες μας. Παρόλα αυτά μας επέλεξε, επειδή ξέρει τις δυνατότητες που κρύβονται μέσα μας.

Μόνος στον αγώνα;

Σημαντικό: δεν χρειάζεται να προσπαθούμε μόνοι μας, ο Θεός θέλει να μας βοηθήσει. Ο Ιησούς είπε για τον εαυτό Του ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς τον Πατέρα (Ιωάννης 5:19 +30). Παρομοίως και εμείς, δεν θα πρέπει να βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, αλλά στη δύναμη του Θεού που ενεργεί μέσα από εμάς.

Η αγάπη κάνει την διαφορά

twinlili/pixelio.de

«Ακολουθώ τον Ιησού Χριστό», δεν σημαίνει οπωσδήποτε, ότι πρέπει να πάω ιεραπόστολος σε μια ξένη χώρα. Και στο σπίτι μας, στο περιβάλλον που είμαστε, καλούμαστε να μεταφέρουμε την αγάπη Του και να μιλήσουμε γι’ αυτή. Ο Θεός είναι ένας Θεός αγάπης και σχέσης.

Καθώς διαβάζουμε για τον Ιησού Χριστό στην Αγία Γραφή, βλέπουμε πώς Αυτός συμπεριφέρθηκε στους ανθρώπους γύρω του. Π.χ. αγαπούσε – ακριβώς όπως και ο Θεός – τους περιθωριακούς (Λουκάς 19:1-10), ευεργετούσε τους ανθρώπους (Ιωάννης 2:1-11, Ματθαίος 14:13-21), τους θεράπευε (Ματθαίος 4:23), τους υπηρετούσε (Ιωάννης 13:05). Οι άνθρωποι ήταν γι’ Αυτόν πολύ πιο σημαντικοί, απ’ ότι οι νόμοι (Λουκάς 13:14).

Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται η αληθινή αγάπη.

Ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι η πιο σημαντική εντολή είναι η διπλή εντολή της αγάπης (Μάρκος 12:29-31). Και στην Α’ Κορινθίους 13:1-3 λέει ότι κάθε προσπάθεια και άσκηση των χαρισμάτων μας δεν αξίζει τίποτα, αν αυτά δεν διέπονται από την αληθινή αγάπη.

Αν κάνουμε καλές πράξεις μόνο και μόνο με κίνητρό μας το καθήκον, τότε στην πραγματικότητα δεν μιμούμαστε τον Ιησού Χριστό. Αν θέλουμε να τον ακολουθήσουμε, πρέπει απλά να μεταδίδουμε την αγάπη του Θεού παντού και πάντα – ξεκίνα τότε από τους φίλους σου!

Πηγές:
http://www.amzi.org/html/schule.html
Lois Tverberg & Ann Spangler „Sitting at the feet of Rabbi Jesus“
Rob Bell „Velvet Elvis“
 
 
Φωτογραφικές πηγές: flickr; pixelio
0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.