Η εμπειρία μου με τον Θεό (Γ. Ρ.)

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω την «εμπειρία μου με τον Θεό», αρχικά δεν ήξερα τι να γράψω.

Όχι γιατί δεν έχω αρκετές εμπειρίες με τον Θεό, αλλά γιατί έχω ζήσει τόσα πολλά πράγματα μ’ Εκείνον – για τα οποία Του είμαι ευγνώμων. Αλλά οι εμπειρίες ζωής είναι κάτι πολύ προσωπικό, ώστε να θέλω να τις καταγράψω σ’ ένα άρθρο ή να τις διηγηθώ σε κάποιον.

Ο Θεός έχει εισακούσει απίστευτα πολλές φορές τις προσευχές μου, και μ’ έναν τρόπο που κάθε φορά μένω έκπληκτη – μου συνέβησαν πράγματα που κι εγώ η ίδια δυσκολεύομαι να πιστέψω.

Απάντησε στην προσευχή μου και μου έδωσε πίσω ό,τι νόμιζα ότι είχα προ πολλού χάσει. Στάθηκε δίπλα μου όταν ήμουν λυπημένη και δεν ήξερα τι να κάνω.

Κι όταν δείλιαζα στη ζωή, μου έφερνε πάλι ένα χαμόγελο στα χείλη.

Μου θύμισε την κατάλληλη στιγμή να βάλω το κράνος, όταν το ξέχασα και ήμουν έτοιμη να ανέβω στο μηχανάκι.

Πάρα πολλές φορές, η ζωή μου πήρε μια τέτοια στροφή που δεν μου άρεσε καθόλου – και γι’ αυτό φοβόμουν ή απογοητευόμουν εντελώς. Μετά από καιρό όμως, μπόρεσα να καταλάβω ότι αυτό που μου συνέβη ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί – κι αναγνώρισα ότι όλο αυτό το διάστημα, ο Θεός είχε τα πάντα υπό έλεγχο.

Με βοήθησε να ζω, χωρίς να αναρωτιέμαι κάθε μέρα, πότε θα τελειώσει κι αυτή. Μου έστειλε μικρά δώρα της καθημερινής ζωής – δώρα, όπου μόνο ο Ίδιος ήξερε πόσο σημαντικά ήταν για μένα. Και φρόντισε ώστε να πάρω πράγματα που δεν ήξερα ότι θα τα χρειαζόμουν κάποια στιγμή – και λίγο αργότερα συνειδητοποίησα πόσο πολύ τα είχα ανάγκη.

Και είμαι σίγουρη ότι μου έχει δώσει πολύ περισσότερα πράγματα, που ακόμα δεν τα έχω προσέξει ή που τα θεωρώ δεδομένα.

Σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου, πριν περίπου δύο χρόνια, έγραψα το παρακάτω ποίημα:

Εμπιστοσύνη

Αχ, Κύριε,

Κοίταξέ με.
Κοίταξέ με κατάματα!
Βλέπεις τον πόνο μου;
Άκουσέ με.
Άκουσε την καρδιά μου.

Την ακούς που αναστενάζει;
Τα χείλη μου δεν είναι σε θέση να προφέρουν
όλα αυτά που έπρεπε να πω.

Χαίρομαι όμως
που Εσύ τα ξέρεις ήδη όλα.

 

Βλέπεις τον πόνο στα μάτια μου.

Μπορείς να ακούσεις τον αναστεναγμό της καρδιάς μου.
Αλλά όχι μόνο αυτό,
βλέπεις και πώς θα είναι και το μέλλον μου:

τα μάτια μου λάμπουν, η καρδιά μου γελά!

 

Επιτέλους καταλαβαίνω:
Ο πόνος ήταν ο δρόμος,
η χαρά ήταν ο στόχος.

Έτσι, ένα χαμόγελο μου έρχεται στα χείλη,
γιατί – κι αυτό εσύ το ήξερες ήδη από πριν.

Ξέρεις, ο Θεός δεν επιδεικνύει όλα όσα κάνει για μας. Όχι, απλά χαίρεται μαζί μας. Αλλά ίσως δεν θα ήταν κακό, να αναρωτηθούμε μόνοι μας, σκεπτόμενοι: «Ο Θεός έχει κάνει ήδη τόσα πολλά πράγματα για μένα – εγώ, τι έχω κάνει για τον Θεό;»

Ίσως τώρα με ρωτήσεις, «Σαν τι θα μπορούσα να κάνω εγώ για τον Θεό;»

Ναι, είναι αλήθεια. Τι θα μπορούσαμε να δώσουμε εμείς οι άνθρωποι στον  παντοδύναμο Θεό, αφού έτσι κι αλλιώς όλα σ’ Αυτόν ανήκουν;»

Πράγματι, θα μπορούσε μόνος Του να πάρει και να έχει ό,τι θέλει!

Αυτός όμως, θέλει να στραφούμε εθελοντικά σ’ Αυτόν, θέλει να Τον ακολουθήσουμε στην απόλυτη ελευθερία μας. Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Αυτός μας δίνει κάτι, που στη συνέχεια, μπορούμε να Του χαρίσουμε!

Χάρισέ Του την καρδιά σου, δώσε Του τη ζωή σου.

Και πίστεψέ με: δεν θα το μετανιώσεις ποτέ!

Μιλώ εκ πείρας.

Γ. Ρ.

η περήφανη κόρη του καλύτερου Πατέρα του κόσμου!

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.