Η ζωή μου με τον Ιησού Χριστό

©Lisa Dalla Serra

Λέγομαι Λίζα, είμαι 15 ετών και ζω στο Νότιο Τιρόλο (Ιταλία). Είμαι μισή Αυστριακή και μισή Ιταλίδα. Η μητέρα μου βαφτίστηκε λίγο πριν από τη γέννησή μου, ο πατέρας μου δυστυχώς ακόμα ζει μακριά από το Θεό. Ωστόσο καθώς περνούν τα χρόνια διαπιστώνουμε πως η καρδιά του κάπως μαλακώνει και η ελπίδα μας ότι μια μέρα θα παραδώσει τη ζωή του στα χέρια του Ιησού Χριστού, δεν θα εκλείψει ποτέ.

Από μικρή πήγαινα κάθε Κυριακή στο Κατηχητικό της εκκλησίας και από 6 ετών άρχισα να επισκέπτομαι και μια Παιδική Βιβλική Ομάδα (ΠΒΟ). Συχνά προτιμούσα να μείνω σπίτι και δεν είχα καμιά όρεξη για κάτι τέτοιο … ε, όπως συμβαίνει σε πολλούς.

Στο  σχολείο ήμουν πολύ επιμελής και μια καλή μαθήτρια, αλλά δεν είχα πολλή επιτυχία με τις φιλίες μου. Ήμουν πάντα πολύ ζωηρό και κάπως άγριο παιδί και επειδή ήμουν πολύ καλή στα σπορ (ποδόσφαιρο και πολεμικές τέχνες) τα κορίτσια ή με κορόιδευαν ή με έστελναν να παίξω με τα αγόρια. Έτσι τέλειωσα το Δημοτικό σχολείο (5 χρόνια) χωρίς μια κολλητή φίλη και στενοχωριόμουν πολύ. Υπέφερα πολύ γιατί το θέμα της φιλίας είναι για μένα πάρα πολύ σημαντικό.

Μετά το Δημοτικό, στην Ιταλία πηγαίνουμε 3 χρόνια στο Γυμνάσιο. Αποφάσισα να πάω σ’ ένα καινούργιο σχολείο. Εκεί βρήκα επιτέλους την φίλη που τόσο καιρό ευχόμουν. Μαζί της, είχα για 3 χρόνια μια πολύ όμορφη φιλία.

Το καλοκαίρι πριν αρχίσω αυτό το Γυμνάσιο, επισκέφθηκα για πρώτη φορά μια κατασκήνωση στην Αυστρία (της Χριστιανικής Διαπαιδαγώγησης). Εκεί άκουσα πολλά πράγματα για το Θεό κι για πρώτη φορά  άρχισα να σκέφτομαι την προσωπική μου σχέση μαζί του.

Απέκτησα μια εντελώς νέα εικόνα γι’ Αυτόν. Τον ένιωσα σαν φίλο που ήταν πάντα μαζί μου, όχι μόνο τις Κυριακές στην εκκλησία. Όσο περισσότερο Τον γνώριζα, τόσο πιο θετικά άλλαζε η ζωή μου. Βρήκα φίλους που δεν με κορόιδευαν για τα χόμπι μου και έμαθα να αντιμετωπίζω με άλλο τρόπο τις διαφορές μου αντί να επιτίθεμαι. Από το 2008 και μετά, κάθε καλοκαίρι πήγαινα στην ίδια κατασκήνωση.

Ήμουν 12 ετών όταν δέχτηκα τον Ιησού Χριστό στην καρδιά μου, τον Ιανουάριο του 2010. Αν και ήμουν αρκετά νέα, μετά από αυτή την απόφασή, άλλαξε η ζωή μου.

©Mattox/Stckxchng

Αλλά το να ζεις με το Θεό δε σημαίνει ότι σου έρχονται όλα ωραία κι εύκολα. Τον Μάρτιο του 2010 πέθανε η προγιαγιά μου. Ήταν ήδη αρκετά μεγάλη, αλλά ο θάνατός της ήταν ξαφνικός και μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι είναι νεκρή. Και ήρθαν ακόμα μεγαλύτερα οικογενειακά προβλήματα στη ζωή μου. Το καλοκαίρι του 2009 ο παππούς μου έπαθε εγκεφαλικό. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε σταδιακά και η μητέρα μου υπέφερε πολύ απ’ αυτό. Η μητέρα μου και ο παππούς μου τσακώνονταν συνέχεια. Εγώ υπέφερα πολύ απ’ όλη αυτή κατάσταση. Ήθελα να είμαι δυνατή, να παρηγορώ την οικογένειά μου, αλλά κι εγώ η ίδια χρειαζόμουν παρηγοριά. Μερικές φορές ξέσπαγα σε κλάματα στο σχολείο – στο διάλλειμα ή στα αποδυτήρια άφηνα αρκετά δάκρυα.

Όταν πέθανε ο παππούς μου, τον Ιανουάριο του 2011, ήλπιζα ότι τα πάντα θα βελτιωθούν. Ωστόσο, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα αρρώστησε ο θείος μου. Έτσι στην οικογένειά μας υπήρχαν συνέχεια θλίψη και δάκρυα – και τελικά πέθανε κι αυτός επίσης, τον Ιούνιο του 2011. Η μητέρα μου τα είχε παίξει, και παρά τις δυσκολίες, εγώ προσπαθούσα να κάνω την οικογένειά μας και πάλι χαρούμενη.

Σ’ όλη αυτή την περίοδο όμως είχα την καλύτερή μου φίλη, αυτή με βοηθούσε. Ο Θεός μου την έδωσε στην κατάλληλη στιγμή και μετά κατάλαβα γιατί δεν την βρήκα νωρίτερα. Στην Αυστρία είχα βρει επίσης καλούς φίλους που με ενθάρρυναν με γράμματα ή ηλεκτρονικά μηνύματα. Το 2010 άρχισα να πηγαίνω σ’ έναν Όμιλο Νέων. Ακόμα αναρωτιέμαι, πώς θα τα είχα αντέξει όλα αυτά χωρίς όλους αυτούς τους φίλους που ο Θεός μου έβαλε στο δρόμο μου.

Εκτός από όλα αυτά τα προβλήματα, έζησα την πρώτη ιστορία αγάπης μιας φίλης μου και μετά από λίγο χρονικό διάστημα, ήθελα κι εγώ να κάνω μια σχέση. Μου πήρε πολύ καιρό, αλλά τελικά βρήκα κάποιον… ήμασταν μαζί. Τώρα, καθώς κοιτάζω πίσω σε αυτήν την περίοδο θυμάμαι όμορφες στιγμές, αλλά και ατέλειωτες στιγμές απογοήτευσης, λαχτάρας, κλπ. Επίσης, ξαφνικά, μετά από 2 μήνες, αυτό το αγόρι με παράτησε. Έχω μάθει πολλά από αυτή την εμπειρία. Το πιο σημαντικό από αυτά είναι να αποδέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται στη ζωή μου και να μην κάνω τις επιθυμίες μου στόχο ζωής, αλλά να υπηρετώ το Θεό.

©Mee Lin Woon/Stck.xchng

Μετά την κατασκήνωση του 2011 αποφάσισα να βαφτιστώ. Αυτό το έκανα στις 4. Δεκεμβρίου. Παρά το άγχος μου και τους πολλούς θεατές (συμπεριλαμβανομένων συγγενών αλλά και φίλων που δεν πιστεύουν στο Θεό), ήταν μια όμορφη εμπειρία και τώρα είμαι χαρούμενη που είμαι συνειδητό μέλος της εκκλησίας.

Έχω πολλούς Χριστιανούς φίλους, βαφτισμένους και μη, από την Αυστρία, Γερμανία, Ρουμανία, Μολδαβία, Αργεντινή, Γαλλία … Χωρίς το Θεό, δεν θα είχα τόσους πολλούς και διαφορετικούς φίλους  και θα έχανα τέτοιες υπέροχες εμπειρίες όπως κατασκηνώσεις, κοινά δείπνα, μουσικά προγράμματα κι άλλα πολλά.

Όταν σήμερα κοιτάζω πίσω, μπορώ να πω ότι η ζωή μου δεν ήταν πάντα εύκολη, και δεν θα είναι ποτέ. Αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι ο Θεός θα είναι πάντα μαζί μου. Δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα γνωρίσει προσωπικά το Θεό. Εύχομαι σε όλους εσάς που κάνατε το κόπο να διαβάσετε την ιστορία μου, να ζήσετε πολλά πράγματα με τον Θεό.

Lisa Dalla Serra

Αν θα ήθελες να ρωτήσεις κάτι την Λίζα ή απλά να της αφήσεις ένα μήνυμα, μπορείς να το γράψεις, κάνοντας κλικ στην Φόρμα Επικοινωνίας.  Εμείς θα προωθήσουμε το μήνυμά σου σ’ αυτήν.

Βιβλία που συστήνουμε να διαβάσεις:

«Καθημερινή νεανική πορεία», Εκδόσεις: Ιασπίς, Θεσσαλονίκη 1996

«Έχεις ανακαλύψει πόσο σημαντικός είσαι;», Εκδόσεις: Ιασπίς, Ε.Ε.Ε. Θεσσαλονίκη 1997

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.