Ο δρόμος μου προς την πίστη (Νικόλας Β.)

Ονομάζομαι Νικόλας, είμαι 16 ετών και θέλω να σας πω πώς είναι η ζωή μου εδώ κι ένα χρόνο, που ακολουθώ τον Ιησού Χριστό.

Όταν ήμουν μικρός, ήμουν στην πραγματικότητα ένα παιδί όπως όλα τ’ άλλα, στο μέσο όρο. Με τον Θεό και την πίστη δεν είχα καμιά επαφή, γιατί δεν μεγάλωσα θρησκευτικά. Έτσι σκεφτόμουν: «Ούτως ή άλλως δεν χρειάζομαι  εγώ αυτά!» Παρόλα αυτά, από τότε ήδη, κάτι με έκανε να διαφοροποιούμαι από τα άλλα παιδιά. Από την αρχή ήμουν αντίθετος με την κατανάλωση του αλκοόλ και το κάπνισμα, αφού έτσι κι αλλιώς ήμουν ακόμα πολύ νέος. Αλλά ακόμα και σήμερα, δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που τόσοι πολλοί άνθρωποι βρίσκουν σ’ αυτά.

Εξ’ αιτίας αυτής μου της στάσης, οι φίλοι μου με κρατούσαν σε απόσταση, πράγμα που δεν μου άρεσε καθόλου.  Μερικοί παλιοί καλοί φίλοι μου είναι σήμερα απλοί γνωστοί, όμως δεν κάνουμε κάτι μαζί πια. Κι αυτό, γιατί το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίζουν και να μεθούν.

Καταλαβαίνετε, βέβαια, ότι  η ζωή χωρίς πραγματικούς φίλους δεν είναι και τόσο ευχάριστη.

Αλλά τότε, δηλαδή περίπου 2,5 χρόνια πριν, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω λίγο καλύτερα την Άννα, μια από τις συμμαθήτριές μου. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, καθώς εξελίχτηκε η γνωριμία μας, μου μίλησε για τον Θεό.

Αν θυμάμαι καλά, η συνομιλία μας διήρκησε ασφαλώς πάνω από μια ώρα και σε κάποια στιγμή, κάτι μου έκανε «κλικ». Ξαφνικά, σκέφτηκα ότι κάτι περισσότερο υπάρχει πίσω από τα λόγια της.

Από κείνη την μέρα, συχνά με απασχολούσε αυτό το θέμα και το έψαχνα, αν και είχα ακόμα κάποιες αμφιβολίες.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, μου πρότεινε να πηγαίνω μαζί της στον Όμιλο των Νέων. Είπα «ναι» και το ‘κανα. Τα 2-3 πρώτα βράδια ένιωθα λίγο άβολα στον Όμιλο Νέων, αλλά με υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες. Δεν κατάλαβα γιατί, αλλά σήμερα το ξέρω: Οι φιλίες χρειάζονται μια βάση, και η πίστη είναι η πιο σταθερή βάση.

Λίγο αργότερα πήρα άλλη μια πρόσκληση. Αυτή τη φορά με προσκάλεσαν να πάω στην Ομάδα Συμπροσευχής στο Σχολείο μας. Από τότε, τις μέρες που έχουμε σχολείο, μαζευόμαστε στο μεγάλο διάλλειμα  μαζί με άλλους χριστιανούς του Λυκείου μου σε μια αίθουσα. Μαζί δοξάσουμε τον Θεό και προσευχόμαστε, έτσι αντλούμε δύναμη για την κάθε νέα ημέρα.

Τέλος, μπορώ να σας διαβεβαιώσω, ότι καμιά στιγμή δεν μετάνιωσα για την απόφαση που πήρα πριν ενάμισι χρόνο, να ακολουθήσω τον δρόμο της πίστης, το δρόμο του Ιησού Χριστού, του Σωτήρα μου.

Νικόλας Β.

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.