Ένα βράδυ στην Ομόνοια

Εύχεσαι και εσύ να χιονίσει; Μήπως είσαι και εσύ από αυτούς τους ανθρώπους που αγαπούν τη βροχή και τη μυρωδιά της γης μετά από μια καταιγίδα; Εγώ σίγουρα είμαι. Και σίγουρα έχω ευχηθεί πολλές φορές να χιόνιζε ή έστω να έβρεχε, ειδικά όταν πλησιάζουν οι χριστουγεννιάτικες μέρες μετα λαμπάκια, τις γιρλάντες και τα μελομακάρονά τους.


Ξέρεις τι μου συμβαίνει, όμως; 


Ποτέ δεν προλαβαίνω ούτε να ολοκληρώσω, ούτε να απολαύσω την ευχή μου. Μια μικρή σκέψη με τραβά με δύναμη πίσω, τόσο πίσω που τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια αρχίζουν να τρεμοσβήνουν, οι γιρλάντες να ξεφτίζουν και το λευκό του χιονιού να με γεμίζει ανησυχία. 

Μα γιατί; Θα ρωτήσεις…

Και με το δίκαιο σου. Γιατί πάντα η σκέψη μου γυρίζει πίσω στις σκιές. Σκιές που πλαγιάζουν στο πεζοδρόμιο και κρύβονται στις σκοτεινές γωνιές του δρόμου ό,τι καιρό κι αν έχει. Σκιές που πεινούν, όχι μόνο για φαγητό. Σκιές που διψούν, όχι μόνο για νερό. Σκιές που ζητιανεύουν για ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα «τι κάνεις;» φιλικό, για δύο λεπτά απ’ το χρόνο σου. Σκιές που έχουν φωνή, μα μένουν σιωπηλές. Σκιές με αξιοπρέπεια και αξίες, που αντηχούν πάνω στο βρώμικο πλακόστρωτο και στους τοίχους των κτιρίων καταστρέφοντας κάθε βλέμμα οίκτου, κάθε προσποιητή συγκατάβαση. 
Αυτούς σκέφτομαι, τους ανώνυμους ανθρώπους χωρίς πρόσωπο. Η κοινωνία τους ονομάζει «άστεγους». Εγώ δεν παύω να σκέφτομαι πόσο βαριά είναι αυτή η λέξη. 


«Στέγω»

Στα αρχαία ελληνικά το ρήμα «στέγω» σημαίνει κυριολεκτικά»σκεπάζω», όπως για παράδειγμα, μια σκεπή σκεπάζει ένα σπίτι. Ωστόσο, η πιο βαθιά έννοια της λέξης «στέγω», είναι η «προστασία«, όπως ακριβώς μια οροφή προστατεύει ένα σπίτι από τον έξω κόσμο. 
Έτσι, λοιπόν, η λέξη «άστεγος» δεν είναι μόνο ο μη έχων στέγη, πολύ περισσότερο είναι ο μη έχων προστασία. Και δεν μπορώ παρά να φανταστώ το συναίσθημα της απώλειας της προστασίας, του φόβου και της ανασφάλειας,της κυριαρχίας της αβεβαιότητας και της μοναξιάς.

Σε αυτές τις σκέψεις πάντα χάνονται οι ευχές μου για το λευκό χιόνι και τη μυρωδάτη βροχή. Χάνονται μπροστά στους «απροστάτευτους», τους ανώνυμους, τους απρόσωπους, τους ξεχασμένους.

Βρέθηκα στην Αθήνα πριν λίγες μέρες. 

Είχα ακούσει για κάτι νέους γεμάτους φωτιά που τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης και πιάνουν κουβέντα σε άστεγους. «Κοίτα να δεις», σκέφτηκα, «υπάρχουν και νέοι που δεν μένουν ακίνητοι και σιωπηλοί». Αποφάσισα να βγω και εγώ μαζί τους στους δρόμουςένα βράδυ, να δω ό,τι βλέπουν, να ακούσω ό,τι ακούν. 


100 περίπου νέοι, μες το χαμόγελο, …

… χωριστήκαμε γρήγορα σε ομάδες, εφοδιαστήκαμε με μερικά sandwich, ζεστή σοκολάτα και λίγες κουβέρτες και κυριολεκτικά ξεχυθήκαμε στους δρόμους. Η ομάδα στην οποία ήμουν έπρεπε να καλύψει την περιοχή της Ομόνοιας. 

Αν έχεις ακούσει έστω και λίγα για την Αθήνα, θα ξέρεις ότι η Ομόνοια δεν θεωρείται και από τις πιο «καλόφημες» περιοχές. Τα ναρκωτικά ενθρονίζονται με το που σκοτεινιάζει και τα φαντάσματα των ανθρώπων που κυρίευσαν βγαίνουν στους δρόμους. Παρόλα αυτά, η ομάδα γνωρίζει ότι υπάρχουν σημεία, όπου συχνάζουν άστεγοι, οπότε μόνο παραμελημένη δεν μπορεί να μείνει. 


Κάτι περισσότερο από ένα sandwich

Πλησιάζοντας τους ανθρώπους με τα θολά πρόσωπα, τους μη έχοντες προστασία, συνειδητοποίησα ότι την κουβέντα τη χρειάζονταν περισσότερο από το sandwich και τη ζεστή σοκολάτα. Μόλις τα έπαιρναν στα χέρια τους σήκωναν το βλέμμα και σε κοιτούσαν σαν να περίμεναν να τους ρωτήσεις κάτι. Οτιδήποτε.

Με το που ξεστόμιζες την ερώτηση τα μάτια τους έλαμπαν. Ήθελαν τόσο πολύ να μοιραστούν ένα κομμάτι της μέρας τους, ένα κομμάτι της ιστορίας τους, μαζί σου. Δεν ήθελαν μόνο να ακουστούν. Ήθελαν να συνομιλήσουν, να πάρουν απάντηση,να ρωτήσουν και αυτοί, να απαντήσεις εσύ κλπ. Όσο φυσικό είναι για εμάς να έχουμε συζητήσεις, τόσο σπάνιο είναι για αυτούς να έχουν κάποιον που ακούει και που… απαντάει! 

Δεν θα ξεχάσω …

… το πρόσωπο της Ειρήνης, μιας κοπέλας 26 χρονών. Μου είπε πως είχε δύο κόρες, 13 και 14 ετών. Αν κάνεις τα μαθηματικά καταλαβαίνεις πόσο χρονών έγινε μητέρα. Μου είπε πως πολλοί έχουν προσπαθήσει να τη βιάσουν. Μου μίλησε για το σκοτάδι στη ζωή της. «Ξέρεις», μου λέει, «ακούω ότι σε άλλες χώρες έχει πόλεμο και άνθρωποι πεθαίνουν. Και σκέφτομαι ότι θα ‘θελα εγώ να είμαι στη θέση τους, να περνούσα εγώ όλον αυτόν τον πόνο.» Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Μόνο δάκρυσα απ’ την αλήθεια της, την ειλικρίνειά της. Κάτι μέσα μου τότε, μου είπε να μιλήσω στο φως και όχι στο σκοτάδι της. Το σκοτάδι της το βλέπει, το σκέφτεται, το νιώθει κάθε μέρα. Μίλησα στο φως της, φώναξα στην ελπίδα της, προσευχήθηκα μαζί της για μια αλλαγή. 


Η Ειρήνη είναι μία από τους πολλές σκιές εκεί έξω. Νιώθω, όμως, ευγνώμων που κατάφερα να δω λίγο πιο καθαρά την καρδιά των ανθρώπων που δεν έχουν στέγη, που ήμουν μαζί τους έστω και για ένα βράδυ, που άκουσα έστω και μία ιστορία. Η αλλαγή στη αδικία που βλέπεις γύρω σου μόνο με το φως πολεμιέται. Ακόμα και με το λίγο σου φως, μπορείς να πολεμήσεις. Σιγά σιγά. Ξεκίνα απ’ την γειτονιά σου,απ’ την περιοχή σου, απ’ την πόλη σου.


Η ομάδα των νέων στην οποία συμμετείχα ονομάζεται EXIT και έχει έδρα την Αθήνα. Μία φορά το μήνα νέοι συγκεντρώνονται εθελοντικά και χωρίς κανένα κέρδος και φτιάχνουν sandwich και ζεστή σοκολάτα και μαζεύουν κάποιες κουβέρτες για να προσφέρουν στις σκιές της Αθήνας. Εύχομαι πολύ σύντομα να ξεκινήσει κάτι αντίστοιχο και στη Θεσσαλονίκη.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το EXIT, κάνε την ομάδα τους Follow σ’ ένα από τα παρακάτω κοινωνικά δίκτυα:

Facebook:  Exit

Instagram: @exitathens


Μαρία Διακάκη, φοιτήτρια ψυχολογίας, Θεσσαλονίκη


0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.