Ευτυχία και εσωτερική ειρήνη;

Ερωτεύτηκα ένα αγόρι όταν ήμουν 13 χρονών.

Ήταν πολύ δημοφιλής και όλες οι κοπέλες τον θαύμαζαν. Για μένα δεν ήξερε ούτε καν ότι υπάρχω.

Δεν το είπα σε κανέναν, αλλά εγώ τύπωσα φωτογραφίες του από το διαδίκτυο και τις είχα πάντα μαζί μου. Ξόδευα πολλές ώρες ακούγοντας μελαγχολική μουσική και σκεπτόμενη αυτόν. Με λίγα έχω λόγια, τον λάτρευα.

Κάποια στιγμή, έγινα 15 ετών αλλά τίποτε δεν είχε αλλάξει στην κατάστασή μου.

Εκείνη την εποχή είχα τις τέσσερις καλύτερες φίλες μου – μαζί κάναμε τα πάντα, «τρώγαμε ψωμί & αλάτι» που λένε. Ήξερα ότι μ’ αυτές ποτέ δεν θα χαθούμε στη ζωή. Είχα πολλούς γνωστούς με τους οποίους θα μπορούσα να περνώ την ώρα μου, όταν δεν ήθελα να κάνω κάποια σοβαρή κουβέντα, αλλά απλά να περνάω  καλά.

Όλοι μου έλεγαν ότι ήμουν πολύ έξυπνη. Ήμουν σ’ ένα καλό σχολείο, θα έδινα πανελλαδικές και όλος ο κόσμος φαινόταν να ‘ναι ανοιχτός σε μένα. Ήμουν αρκετά όμορφη και δεν είχα κανένα πρόβλημα με την εμφάνισή μου. Είχα μια καλή οικογένεια, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ήταν μαζί στο σπίτι. Ήξερα πώς να παίρνω αυτό που ήθελα απ’ αυτούς και δεν είχα σχεδόν ποτέ στερηθεί κάτι.

Είχα τα πάντα, ό,τι θα νόμιζε κανείς ότι πρέπει να έχει για να είναι ευτυχισμένος. Αλλά παρόλα αυτά δεν ήμουν ευτυχισμένη. Πίστευα πραγματικά ότι το αγόρι με το οποίο ήμουν ερωτευμένη, ήταν το μοναδικό πρόσωπο στον κόσμο που θα μπορούσε να με κάνει ευτυχισμένη, ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε να μου δώσει ειρήνη.

Τελικά, δύο εβδομάδες πριν αρχίσει μια χριστιανική κατασκήνωση, στην οποία θα πήγαινα – όπως τα τελευταία 8 χρόνια – επιτέλους με παρατήρησε αυτό το αγόρι. Μου μίλησε, μου είπε ότι του αρέσω και με φίλησε! Με διαβεβαίωσε ότι θα του έλειπα την επόμενη εβδομάδα που θα ήμουν μακριά του, αλλά ότι θα κρατούσε επαφή μαζί μου, κάθε μέρα. Κι εγώ ήμουν απλά … ευτυχισμένη. Ζούσα τον ουρανό στη γη. Πετούσα στον έβδομο ουρανό και είχα την αίσθηση ότι, επιτέλους όλα θα πήγαιναν μια χαρά και ότι τώρα είχα βρει την ευτυχία μου.

Μετά, πήγα στην κατασκήνωση με μισή καρδιά και περίμενα καθημερινά να έχει κάποια επικοινωνία μαζί μου, όπως μου υποσχέθηκε. Αλλά, δεν το έκανε. Τις νύχτες έκλαιγα στη σκηνή μου, επειδή δεν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό που μου συνέβαινε ήταν αλήθεια.

Αυτό ήταν το έναυσμα για να καθίσω και να σκεφτώ, τι είναι τελικά αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μου. Απαρίθμησα όλα αυτά που μέχρι τώρα με κρατούσαν:

  • Οικογένεια
  • Φίλες (οι)
  • Σχολείο
  • Υγεία
  • Εμφάνιση

Και έπρεπε να παραδεχτώ μέσα μου, ότι βασικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν με γέμιζαν και δε με κράταγαν πραγματικά. Αυτά που είχα, και που κάποιοι άλλοι θα επιθυμούσαν να έχουν, δεν μου έδιναν πραγματική σιγουριά, ευτυχία και ειρήνη στην καρδιά.

Παρότι έβρεχε, κάθισα στο μεγάλο ποδοσφαιρικό γήπεδο της κατασκήνωσης και σκεφτόμουνα τι νόημα έχει τελικά η ζωή μου. Προφανώς δεν είχε κάποιο σκοπό, τίποτα δεν μου έδινε ειρήνη στην καρδιά. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα το μεγάλο εσωτερικό κενό που είχα μέσα μου.

Σ’ αυτήν την κατάσταση με βρήκε τότε ένας από τους υπευθύνους του προγράμματος και με πήρε κοντά του, στη φωτιά.

Τις επόμενες μέρες, για πρώτη φορά σ’ αυτά τα 8 χρόνια, έδωσα προσοχή σ’ αυτά που έλεγαν στα βραδινά βιβλικά μαθήματα. Ο αρχηγός μίλησε για μια νέα ζωή και ότι η ζωή μας χωρίς τον Χριστό, μοιάζει σαν μια λάμπα χωρίς ρεύμα – ακριβώς έτσι, όπως αισθανόμουν κι εγώ. Αλλά μας είπε, επίσης, ότι αυτή η νέα ζωή θα μας κόστιζε κιόλας. Εξήγησε ότι δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε την παλιά μας ζωή, αλλά – προκειμένου να πάρουμε την νέα ζωή – θα έπρεπε να την παραδώσουμε στον Χριστό. Έπρεπε να «χάσουμε την παλιά ζωή, για σωθούμε», σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, στο Ματθαίος 10:39.

Δυο ολόκληρες μέρες σκεφτόμουν αν ήθελα να «χάσω τη ζωή μου». Πολλές φορές διάβασα το παραπάνω εδάφιο. Και την Παρασκευή το βράδυ, ήμουν πια σίγουρη ότι ήθελα κι εγώ να έχω αυτή τη νέα ζωή, ανεξάρτητα με το ποιο θα ήταν το κόστος. Και τότε προσευχήθηκα. Είπα στον Θεό να πάρει την παλιά μου ζωή και ό,τι άλλο ήθελε, αλλά να ‘ρθει στην καρδιά μου και να μου δώσει  τη νέα ζωή και ειρήνη.

Και …. το έκανε. Έβγαλε από την καρδιά μου κάθε τι που τόσο σφιχτά κρατούσα. Τους φίλους, το σχολείο, την απίστευτα μεγάλη αυτοπεποίθηση που ένιωθα και σε κάποιο βαθμό και την οικογένειά μου.

Αλλά αυτό το έκανε σιγά-σιγά. Αντ’ αυτών μου χάρισε πάρα πολλά νέα πράγματα. Νέους φίλους, άλλες αξίες στη ζωή και μια νέα οικογένεια, την εκκλησία Του.

Κι αν τώρα περιμένατε να σας πω ότι, από τότε που ο Χριστός ήρθε και κατοίκησε με το Άγιο Πνεύμα Του στην καρδιά μου, η ζωή μου έγινε πιο εύκολη, θα σας έλεγα ψέματα. Αλλά αυτό που μπορώ με βεβαιότητα να σας πω είναι, ότι ποτέ πια δεν είμαι μόνη μου, ότι έχω ειρήνη στην καρδιά και ότι είμαι ευτυχισμένη – γιατί ο Θεός με κρατά στα χέρια Του!

Λίζα Kρ.

0 απαντήσεις

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας!

Θέλετε να συμμετάσχετε στη συζήτηση;
Μη διστάσετε να συμβάλλετε με το σχόλιό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.