Μοναξιά – αυτό είναι το θέμα της ζωής σου;

©Andrea Kusajda/Pixelio.de

Το θέμα μοναξιά ήταν το θέμα της ζωής μου. Θυμάμαι ότι, ως παιδί, αισθανόμουν πολύ συχνά μόνη – παρεξηγημένη, αντιπαθής. Αποσυρόμουν στον δικό μου κόσμο σκέψεων, ήμουν πολύ μόνη και ασχολιόμουν με τα βιβλία, τη μουσική, τα παζλ και τον υπολογιστή. Ίσως δεν είχα και κάποια άλλη επιλογή – δεν ξέρω.

©Michael Andre May

Δεν είχα ποτέ πραγματικές φίλες, όπως θα τις φανταζόταν κανείς: να κοιμόμαστε κάποιες φορές στο σπίτι τους, να ανταλλάσουμε CD, να φοράμε η μία το μπλουζάκι της άλλης, να κάνουμε από κοινού κάποια μαθήματα, να γελάμε και να κλαίμε μαζί. Πάντα λαχταρούμε μια τέτοια φιλία. Ήμουν πάντα μάλλον στο περιθώριο ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα.

Θυμάμαι μια φορά που ένιωσα φοβερά μόνη. Καθόμουν στο κρεβάτι μου και ήμουν σε απόγνωση: «Κανείς δεν με καταλαβαίνει σ’ αυτόν τον κόσμο!»

Στην απελπισία μου φώναξα στο Θεό – μια από τις λίγες συγκεκριμένες φορές των παιδικών μου χρόνων που θυμάμαι.

Όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών, σε μία  εφηβική κατασκήνωση,  προσευχήθηκα με τους συνεργάτες και ζήτησα από τον Χριστό να συγχωρέσει τις αμαρτίες μου και να γίνει Κύριος της ζωής μου. Στη συνέχεια, άρχισα να πηγαίνω τακτικά στον εφηβικό-νεανικό Όμιλο της εκκλησίας. Εκεί, για πρώτη φορά ένιωσα ότι μπορώ να ανήκω  κάπου, ότι είμαι αποδεκτή όπως είμαι, ότι έχω φίλους.

Όταν ήμουν μεγαλύτερη, περίπου είκοσι ετών, για πρώτη φορά απέκτησα μια «κολλητή» φίλη. Κάναμε πολλά πράγματα μαζί και η μια αγαπούσε την άλλη. Αυτή ήταν μια πολύ όμορφη και σημαντική περίοδος για μένα. Και μια από τις μεγαλύτερες απαντήσεις προσευχής της ζωής μου. Μετά, πάλι μετακομίσαμε μακριά. Και τότε κατέρρευσε ένας ολόκληρος κόσμος για μένα. Ήθελα πάλι μια τέτοια φιλία αλλά δεν καταλάβαινα τότε ότι αυτό χρειάζεται το χρόνο του και ότι μια φιλία δεν μπορεί ποτέ να είναι ακριβώς η ίδια. Έτσι, πολλά χρόνια ήμουν και ένιωθα χάλια – γιατί το λαχταρούσα πάντα τόσο πολύ και, ως εκ τούτου, δεν ήμουν ανοικτή για κάποιον άλλο.

Μέχρι που από «σύμπτωση» επισκέφτηκα ένα Βιβλικό Κολλέγιο και εκεί ξεκαθάρισαν πολλά πράγματα σχετικά με τη ζωή μου. Συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν άκουσα πραγματικά τα συναισθήματά μου. Και κατάλαβα ότι τα συναισθήματα είναι κάτι όμορφο και σημαντικό, κάτι που ανήκει σε μένα. Τώρα επιτρέπω στον εαυτόν μου να έχω συναισθήματα πάλι και προσπαθώ να μάθω πώς να τα διαχειρίζομαι. Ο Θεός μου έδειξε, επίσης, ότι πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για κάποια θέματα και ότι πρέπει να συγχωρέσω και κάποιους ανθρώπους. Αυτό ήταν ταυτόχρονα σκληρό αλλά και όμορφο. Και το πιο σημαντικό πράγμα: κατάλαβα ότι μόνο Ένας μπορεί να ικανοποιήσει την πιο βαθιά λαχτάρα της καρδιάς μου: ο Θεός!

 

©Meg Lowe/Flickr

Έχω νιώσει εκ νέου την αγάπη του Θεού και ξέρω τώρα ότι ποτέ δεν με είχε εγκαταλείψει – και δεν πρόκειται ποτέ να με αφήσει μόνη. Ήταν πάντα εκεί, ακόμα και όταν εγώ, ως παιδί, ένιωθα τόσο μόνη ή ήμουν απελπισμένη.

Ο Θεός με έβγαλε από τον κόσμο που είχα φτιάξει και ζούσα. Άκουσε την προσευχή που είχα κάνει τότε και βήμα-βήμα με απελευθέρωσε και με έφερε σε μια αληθινή ζωή. Είμαι παιδί Του και ανήκω στην οικογένειά Του και μαθαίνω να ζω με πραγματικές φιλίες. Είμαι τόσο ευτυχής που ο Θεός με βρήκε. Δεν ξέρω πού θα ήμουν χωρίς Αυτόν!

Ο Θεός ψάχνει κι εσένα, επίσης. Θα τον αφήσεις να σε βρει;

 

Υπάρχει μόνο ΕΝΑΣ,

που μπορεί να ικανοποιήσει την βαθιά σου επιθυμία.

 

Υπάρχει μόνο ΕΝΑΣ,

που θα περπατήσει πάντα και παντού μαζί σου.

 

©Gabriella Fabbri/Stock.xchng

Υπάρχει μόνο ΕΝΑΣ,

που σε αγαπά όπως το χρειάζεσαι.

 

Υπάρχει μόνο ΕΝΑΣ,

που σε ξέρει και βλέπει την αγωνία σου.

 

Υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ,

και μερικές φορές δεν το χωράει ο νους σου –

Υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ!

 

Κ. Ρ.

 

Εδάφια από την Αγία Γραφή:

Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος. (Γένεση 2:18)

Ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενο, ο Θεός όμως βλέπει την καρδιά. (Α’ Σαμουήλ 16:7)

Εσύ, Κύριε, … ενέργησε αποδίδοντας στον καθένα σύμφωνα με τα έργα τους. Εσύ γνωρίζεις την καρδιά του καθενός. (Α’ Βασιλέων 8:39)

Σχετικά με το Admin Greek