ΔΙΚΟ ΜΟΥ!!!

Από την ομιλία τού αρχηγού ενός νησιού τής Νότιας Θάλασσας, ο οποίος ήρθε στην Ευρώπη και για κάποιο χρονικό διάστημα έζησε εδώ, παρατηρώντας ή σχολιάζοντας εμάς τους λευκούς:

«Ο φοίνικας ρίχνει τα φύλλα και τους καρπούς του, όταν είναι ώριμα. Ο λευκός ζει με τέτοιον τρόπο, σαν  ο φοίνικας να ήθελε να κρατήσει τα φύλλα και τους καρπούς του: «Είναι δικά μου! Δεν μπορείς να τα έχεις και δεν μπορείς να φας απ’ αυτά» – Πώς θα μπορέσει ο φοίνικας να παράγει νέα φρούτα; Ο φοίνικας έχει πολύ περισσότερη σοφία από έναν λευκό.»

©Melodi T./Stock.xchng

Χρειαζόμαστε την  ιδιοκτησία. Θέλουμε να έχουμε πάντα περισσότερα, να συσσωρεύουμε, να συλλέγουμε, να καθορίζουμε ακριβώς αυτό που είναι δικό μας.

Δεν λέω ότι θα πρέπει να είσαι φτωχός. Αυτό που εννοώ είναι αυτή η υπερβολική προσκόλληση στην «ιδιοκτησία» σου.

Αν πήρες πολλά στα χέρια σου, στη συνέχεια δώσε μερικά από αυτά σε άλλους, για να μην αρχίσει να σαπίζει ο καρπός στα χέρια σου.

Πρόκειται για μια επίμονη κατοχή πραγμάτων που στην ουσία δεν μου ανήκουν. Γιατί, από πότε είναι κάτι πραγματικά δικό μου;

Βασικά, υπάρχει κάτι που ανήκει πραγματικά σ’ εσένα;

Η ιδιοκτησία είναι κάτι που ανήκει αποκλειστικά σ’ εσένα. Μόνο εσύ μπορείς να τη διαθέσεις. Κανείς άλλος δεν έχει τη δυνατότητα να την αλλάξει ή να την πάρει από εσένα.

Στον ιδιοκτήτη ανήκουν όλα όσα μπορεί να κατέχει, όλα όσα μπορεί να κρατήσει σφιχτά… Αλλά βασικά, τίποτε δεν μπορείς να κρατήσεις σταθερά.

Τα ρούχα σου, ο υπολογιστής σου, το δωμάτιό σου … πραγματικά ανήκουν όλα αυτά σ’ εσένα;

Εσύ δεν έχεις την τελευταία λέξη, για το τι θα συμβεί μ’ αυτά. Και τους διάφορους περιβαλλοντικούς παράγοντες δεν μπορείς να τους επηρεάσεις. Μια πυρκαγιά, ένας σεισμός, μια διάρρηξη, η φυσική φθορά ή λίγος σκώρος – όλα αυτά δεν μπορείς να τα επηρεάσεις.

Δεν έχεις εσύ τον τελευταίο λόγο για όλα αυτά τα πράγματα.

Και τι γίνεται με τις πρώτες ύλες; Από πού τις έχουμε; Είναι δικές μας;

Αν κάποιος πάρει το μπλουζάκι σου και ράψει απ’ αυτό ένα κοντό παντελόνι, είναι μήπως δικό του το παντελόνι;

Δικός σου είναι ο σκύλος…;

Αλλά αυτό το λάθος δεν το κάνουμε μόνο με τα άψυχα πράγματα. Ακόμη και τα ζωντανά όντα χωρίζονται σε δικά σου και δικά μου. Ένα δέντρο που τυχαίνει να στέκεται μπροστά από το σπίτι σου είναι ξαφνικά δικό σου δέντρο – μόνο και μόνο επειδή  στέκεται μπροστά από το σπίτι σου. Ακριβώς σαν να του είχες δώσει εσύ την αύξηση. Αυτό το δέντρο όμως, ποτέ δεν μπορεί να είναι δικό σου. Αυτό που το πολύ-πολύ μπορείς να κάνεις είναι να φυτέψεις έναν σπόρο στη γη. Ένα σπόρο που κάποιος άλλος έφτιαξε με τόσο μεγαλοφυή τρόπο.

Το ίδιο κάνουμε και με τα ζώα. Αναγκάζουμε τα κατοικίδια να ανταποκριθούν στη θέλησή μας ή «αποθηκεύουμε» ζωντανά γουρούνια κατά τέτοιον τρόπο, σαν να ήταν σ’ όλη τους τη ζωή σνίτσελ. Κι εδώ, οικειοποιούμαστε πάλι κάτι που δεν μας ανήκει σαν να ήταν ιδιοκτησία μας. Φυσικά, δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε σωστά αυτήν την ξένη ιδιοκτησία, και ως εκ τούτου χειριζόμαστε με λανθασμένο τρόπο, μεταξύ άλλων, και τα ζώα. (Δεν είμαι εναντίον της ενδεδειγμένης για κάθε είδος κτηνοτροφίας – κι εγώ έχω πολλά κατοικίδια ζώα, ήδη!)

Μπορούμε να βλέπουμε αυτά τα πλάσματα, να τα χαιρόμαστε… και να τα μεταχειριζόμαστε όπως το σχεδίασε ο ιδιοκτήτης τους. Αλλά, δεν μπορούμε να λέμε: «Τα πλάσματα του Θεού είναι δικά μου πλάσματα». Ακριβώς, όμως, αυτό κάνουμε.

Το κάνουμε με τα πράγματα, με τα φυτά, με τα ζώα, … και με τους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι σαν ιδιοκτησία;

Aντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους ως ιδιοκτησία μας. Μπορεί να με εκνευρίζει το γεγονός ότι η μητέρα μου παραπονιέται που όλα τα παιδιά της έχουν φύγει από το σπίτι και επιδιώκει να μας φέρει πίσω, σαν να ήμαστε περιουσία της.

Συμπεριφερόμαστε προς τους πλησίον μας σαν να μας ανήκουν και προσπαθούμε πάντα να τους αλλάξουμε έτσι ώστε να μας είναι αρεστοί. Οι φίλοι και οι συγγενείς σου «πληρώνουν τα σπασμένα» καθώς προσπαθείς να τους επιβάλεις τις εγωιστικές επιθυμίες και ιδέες σου.

Ο άνθρωπος σκέφτεται κατά κύριο λόγο μόνο ένα πρόσωπο, όχι όλους τους άλλους. Και αυτός ο ένας είναι ο εαυτός του.

Αυτό είναι τελείως αντίθετο με τις «οδηγίες χρήσης» του ανθρώπου. Ακριβώς, επειδή δεν ρωτάμε τον πραγματικό ιδιοκτήτη.

Και τι συμβαίνει μ’ εσένα;!

Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αντιδράσεις, σε περίπτωση που μετά από 30 χρόνια αρρωστήσεις από μια ανίατη ασθένεια. Γιατί μετά η ασθένεια έχει το πάνω χέρι.

Επίσης,  συχνά είσαι στη διάθεση των συναισθημάτων σου: φόβου, θλίψης, αγάπης. Δεν είσαι πλέον κάτοχος των συναισθημάτων σου, αλλά υπό την κατοχή τους.

Ή άλλοι άνθρωποι σε μεταχειρίζονται σαν ιδιοκτησία τους, έτσι όπως κάνεις κι εσύ, και έχουν τον έλεγχο πάνω σου.

Έτσι, και σ’ εσένα συμβαίνει το ίδιο: Δεν ανήκεις στον εαυτό σου!

Όλοι και καθένας ξεχωριστά αναμιγνύεται στη ζωή σου.

Τότε, τι σου απομένει εσένα; Τι πραγματικά κατέχεις εσύ τώρα;

ΤΙΠΟΤΑ!

Απομένει μόνο μία δυνατότητα: τα πάντα να ανήκουν στον Θεό, ο Οποίος τα έχει δημιουργήσει.

Αν και συχνά φαίνεται ότι ο Θεός δεν έχει σχεδόν τίποτα πια, ότι Του τα πήραν σχεδόν όλα οι άνθρωποι και τα έκαναν δικά τους.

Ο πραγματικός ιδιοκτήτης παραμένει ο Θεός.

Αυτός δημιούργησε τα πάντα. «Δημιούργησε» σημαίνει: έφτιαξε κάτι από το ΤΙΠΟΤΑ, από το MΗΔΕΝ! Δεν χρειάστηκε να πάρει πρώτες ύλες από κάποιον άλλο. Αυτός έχει τον τελικό λόγο για το πόσο διάστημα θα κρατήσουν τα ρούχα σου, πόσο καιρό θα στέκει το δέντρο έξω από το παράθυρό σου, πόσο θα ζήσει το σκυλί σου και πόσο καιρό θα ζήσεις εσύ.

Ο Θεός είναι ιδιοκτήτης σου, σ’ Αυτόν ανήκεις.

Αυτός γνωρίζει πώς λειτουργείς, ακόμα κι όταν πιστεύεις ότι εσύ το ξέρεις πάντα καλύτερα.

Και παρ’ όλο που ο Θεός μπορεί να καθορίσει το τι θα συμβεί μ’ εσένα, δεν το κάνει. Δεν φέρεται με αγένεια απέναντι στην ιδιοκτησία του, όπως το κάνουμε εμείς με την υποτιθέμενη δική μας περιουσία. Δεν σε αναγκάζει να κάνεις το θέλημά Του. Φυσικά, θα σε ήθελε τόσο πολύ κοντά Του. Αλλά η αγάπη δεν εξαναγκάζει σε τίποτα.

Ως εκ τούτου, παραμένει σ’ εσένα η απόφαση να ξεκινήσεις μια σχέση με τον Θεό. Αυτός έχει πει πολύ καιρό πριν το «ΝΑΙ» σ’ εσένα. Ο Θεός σε περιμένει γεμάτος λαχτάρα και με πολλή υπομονή, παρότι ξέρει ότι ποτέ δεν μπορείς να λειτουργήσεις σωστά χωρίς Αυτόν. Σε δημιούργησε έτσι, ώστε ολόκληρη η ύπαρξή σου να αποζητά μια σχέση μαζί Του.

Ανήκεις στον Θεό και παρ’ όλα αυτά μπορείς να αποφασίζεις. ΑΥΤΟΣ δεν γαντζώνεται από την ιδιοκτησία Του.

Τέλος, δυο λόγια ακόμα από την ομιλία του αρχηγού ενός νησιού της Νότιας Θάλασσας που ανέφερα στην αρχή:

«Ο Θεός εκτείνει σε όλους τους ανθρώπους τα χέρια Του – δεν θέλει ο ένας να έχει αδίκως περισσότερα από τον άλλο ή κάποιος να πει: ‘Εγώ είμαι στον ήλιο, εσύ ανήκεις στη σκιά’. Όλοι ανήκουμε στον ήλιο.

Εκεί όπου ο Θεός κρατά τα πάντα στο δίκαιο χέρι Του, δεν υπάρχουν διαμάχες και ανάγκες. Ο λευκός μάγκας θέλει τώρα να μας πείσει ότι: ‘Στον Θεό δεν ανήκει τίποτα! Σ’ εσένα ανήκει, ό,τι μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου!’

Ας κλείσουμε τα αυτιά μας σ’ αυτά τα αδύναμα λόγια κι ας κρατήσουμε την καλή γνώση: Τα πάντα ανήκουν στον Θεό!»

«Ο Θεός ήρθε στον τόπο το δικό Του, και οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Σ’ όσους όμως Τον δέχτηκαν και πίστεψαν σ’ Αυτόν, έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού.» (Ιωάννης 1:12)

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Der Papalagi. Reden des Südseehäuplings Tuiavii aus Tiavea» του Erich Scheurmann. Εκδόσεις Lübbe. 

Σχετικά με το Admin Greek