Partytime;

Sebastian Vogel/pixelio.de

Sebastian Vogel/pixelio.de

Πριν από πολύ καιρό έλαβα μια πρόσκληση σε μια εκδήλωση νεολαίας. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε για τους οποίους θα έπρεπε κάποιος να πάει, ήταν και ο εξής: «Θέλεις 100% τον Χριστό, θέλεις 100% λατρεία, θέλεις 100% party.»

Για μια στιγμή εξεπλάγην. Ισοδυναμεί δηλαδή πραγματικά, το 100% Χριστός με το 100% party; Όταν σκέφτομαι τη ζωή της πίστης μου, ξέρω ότι δεν υπάρχει διαρκώς πάρτι. Το αντίθετο. Υπάρχουν μέρες στη ζωή μου που ως Χριστιανός είμαι πιεσμένος από κάποια προβλήματα γύρω μου. Υπάρχουν μέρες που είμαι απογοητευμένος, γιατί θέλω να φέρω τους νέους σε προσωπική επαφή με τον Χριστό κι αυτοί μου λένε, «Όχι, ευχαριστώ!» Υπάρχουν μέρες που είμαι απολύτως αποθαρρημένος και αναρωτιέμαι πώς θα ενθαρρύνω τους άλλους. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι έχω αρκετά πράγματα που με απασχολούν.

Και υποψιάζομαι ότι ούτε ο Απόστολος Παύλος δεν θα υπέγραφε την παραπάνω πρόσκληση. Από αυτόν μάλιστα ακούμε άλλους τόνους, π.χ. στην Β’ Επιστολή προς Κορινθίους. Εκεί μας γράφει ο ίδιος, ότι ο εξωτερικός μας άνθρωπος αναλώνεται στην υπηρεσία για τον Χριστό. Ο εξωτερικός άνθρωπος κακουχείται, φθείρεται, καταστρέφεται. Ο Απόστολος Παύλος το βίωσε στο ίδιο του το σώμα – δες Β’ Κορινθίους 11:23-27 – και θα είχε λόγο να τα παρατήσει ή να αποθαρρυνθεί. Αλλά αυτό δεν το έκανε ο Παύλος, και έτσι μπορώ κι εγώ να μάθω από το παράδειγμά του.

Γράφει:

Γι’ αυτό δε χάνουμε το θάρρος μας. Μπορεί εξωτερικά να βαδίζουμε στο θάνατο, εσωτερικά όμως, μέρα με την ημέρα, η ζωή μας ανανεώνεται. Γιατί ό,τι προσωρινά ασκεί μια ελαφριά πίεση πάνω μας, μάς προετοιμάζει για ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας. Δεν στοχεύουμε σ’ αυτά που φαίνονται, αλλά σ’ αυτά που δε φαίνονται – γιατί αυτά που φαίνονται είναι πρόσκαιρα, ενώ εκείνα που δε φαίνονται είναι αιώνια. Β’ Κορινθίους 4:16-18

Ο Απόστολος Παύλος δεν αποθαρρύνεται, αν και η χριστιανική ζωή μπορεί να είναι αρκετά σκληρή. Και όχι μόνο αυτό: ο ίδιος μάλιστα λέει ότι η πίεσή του (και η δική μας) είναι ελαφριά. Πώς γίνεται αυτό; Σ’ αυτά τα εδάφια βρίσκω δύο απαντήσεις:

Πρώτον: Νιώθει ότι ο εσωτερικός του άνθρωπος μέρα με τη μέρα ανανεώνεται. Μερικές φορές κι εγώ το αισθάνομαι αυτό. Όταν, ενώ είμαι εξαντλημένος, ανοίγω τη Βίβλο μου και προσεύχομαι, ανανεώνεται ο εσωτερικός μου άνθρωπος και επαναφορτίζονται οι άδειες μου μπαταρίες.

Και δεύτερον: Ο Απόστολος Παύλος αλλάζει την προοπτική του. Παίρνει τα μάτια του από πράγματα που θέλουν να τον αποθαρρύνουν και να τον φυλακίσουν. Δεν δίνει προσοχή σ’ αυτά τα πρόσκαιρα. Αντιθέτως, στρέφει τα μάτια του στην αιωνιότητα. Δεν αποθαρρύνεται, γιατί ξέρει ότι: το καλύτερο έρχεται!

El-mago-azul/flickr.com

El-mago-azul/flickr.com

Τι αποτελεί για σένα, αιτία αποθάρρυνσης; Κάποιες ανεκπλήρωτες επιθυμίες; Η ξαφνική ανεργία; Το στρες κάποιας σχέσης; Ή μήπως νιώθεις ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει πραγματικά;

Η ευχή μου είναι, να προστρέχουμε στα χέρια του Θεού, κάθε φορά που δεν πραγματοποιούνται τα σχέδια και οι ιδέες που είχαμε φτιάξει για τη ζωή μας. Εύχομαι, επίσης, να μπορούμε να αλλάζουμε την προοπτική, όπως ο Παύλος. Να μπορείς να πεις:

Δεδομένου ότι συμβαίνει το ένα ή το άλλο στη ζωή μου – και τίποτα δεν λειτουργεί έτσι όπως το είχα φανταστεί, γνωρίζω, όμως, τον Ιησού Χριστό, που έχει ετοιμάσει δοξασμένα σχέδια για μένα, τα οποία είναι απείρως καλύτερα από ό,τι θα μπορούσα να φανταστώ ή να επιθυμήσω.

Όταν είμαστε καθ’ οδόν για το έργο του Θεού, ο εξωτερικός μας άνθρωπος «τσαλακώνεται». Αλλά η θυσία μας αυτή δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με την υποσχεμένη προοπτική: «… έναν ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας». Και εκεί το μόνο που ισχύει είναι 100% χαρά και 100% Ιησούς Χριστός!

Μάρκος Στ.

Σχετικά με το Admin Greek