«Κι εγώ, απλά, δεν ήμουν cool…» Ζωή με αναπηρία

web_doll4Η Βάνα έχει μικρότερα χέρια απ’ ό,τι έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι – τελειώνουν στο ύψος του αγκώνας της. Και σε κάθε χέρι της έχει μόνο 4 δάχτυλα.

Όταν γνώρισα την Βάνα, αυτό ήταν το πρώτο «πράγμα» που παρατήρησα. Τώρα, – αφού γνωριζόμαστε ήδη πολλά χρόνια, δεν συνειδητοποιώ καν την αναπηρία της – το παρατηρώ μόνο μερικές φορές, π.χ. όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και δυσκολεύεται να βάλει την ζώνη στην αγκράφα.

Ρώτησα την Βάνα: «Πώς βίωσες την εφηβεία και τη νεανική σου ηλικία;»

Αυθόρμητη απάντηση: «Ήταν φοβερό!»

Τότε άρχισε να μου διηγείται:

Στο σχολείο

©Delian1111/Stock.xchng

«Στο σχολείο, ήταν σχετικά καλά, η παρέα μου στην τάξη, οι φίλες μου ήταν για μένα σαν ένα καταφύγιο, που μου έδινε ασφάλεια. Αλλά ζούσα με τον πανικό: Τι θα γίνει όταν τελειώσω το σχολείο – μετά ποιον θα έχω;

Σε ηλικία 16 ετών, παρατήρησα πραγματικά ότι δεν τραβώ το ενδιαφέρον των αγοριών. Εκείνη την εποχή με αποκάλεσαν για πρώτη φορά, «σακάτη» (στην πισίνα εμπόδισα τον δρόμο κάποιου κι αυτός είπε, «Στην άκρη, σακάτισσα».)

Φιλίες είχα στο σχολείο – αλλά κατά τα άλλα, ήταν δύσκολο. Αυτό που μέτραγε πάντοτε ήταν να είσαι cool – και εγώ, απλά, δεν ήμουν cool. Κανά δυο φορές πήγα σε μια ντίσκο – αλλά δεν άλλαξε κάτι.

Σε μια ομάδα ατόμων με ειδικές ανάγκες

Εκείνη την περίοδο, άρχισα να συναντιέμαι με άλλα άτομα που έχουν την ίδια αναπηρία (οι κοντοί βραχίονες προήλθαν από ένα φάρμακο που έγραψε ο γιατρός στην μητέρα της Βάνας – και σε πολλές άλλες γυναίκες – στην εγκυμοσύνη. Το λένε Contergan).

©Benjamin Rasmussen/Stock.xchng

Πήγαινα επανειλημμένα στις συναντήσεις, κάναμε και πάρτι. Είχαμε όλοι μια παρόμοια αναπηρία. Από τη μία πλευρά απολάμβανα αυτές τις συναντήσεις – επειδή εκεί δεν βίωνα απόρριψη από τους «μη ανάπηρους». Από την άλλη πλευρά, ήταν δύσκολο – γιατί όταν κοίταζα τους άλλους, ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. … Τι … Έτσι φαίνομαι;

Αυτό που, επίσης, με ενοχλούσε σ’ αυτές τις συναντήσεις ήταν η ταξινόμηση σε «Ανάπηροι» και «Μη ανάπηροι» – κι εδώ τώρα ήταν οι «Μη ανάπηροι» που εμείς απορρίπταμε. «Αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν μας καταλαβαίνουν»!

Πολλοί από εμάς ήταν πικραμένοι και ζήλευαν τους «Μη ανάπηρους».

Αυτή η πικρία με ενοχλούσε πραγματικά, όπως και η διαίρεση σε «Ανάπηροι» και «Μη ανάπηροι».

Στα 18

… ήρθα με μια φίλη σε μια χριστιανική εκκλησία.

Εκεί, για πρώτη φορά ένιωσα ότι οι άνθρωποι δεν με βλέπουν μέσα από τον καθρέφτη της αναπηρίας μου, αλλά με αποδέχονται όπως είμαι!

Έγινα μέρος της ομάδας – και αυτή ήταν τόσο διαφορετική από τη ντίσκο. Οι άνθρωποι εκεί ενδιαφέρονταν για μένα ως άτομο – και δεν  έβλεπαν την «ανάπηρη».

©G Schouten de Jel/Stock.xchng

Και όμως, κάθε φορά έπρεπε να ξεπερνώ τον εαυτό μου για να πηγαίνω εκεί, επειδή σκεφτόμουν ότι κάποια στιγμή, τελικά, θα με απορρίψουν. Αλλά η απόρριψη δεν ήρθε ποτέ.

Στην αρχή πήγαινα εκεί, κυρίως, λόγω των ανθρώπων – αλλά μετά από ένα εξάμηνο περίπου, κατάλαβα ότι θα έπρεπε να πηγαίνω εκεί και λόγω του Θεού. Μια φορά, ο Υπεύθυνος της Νεολαίας έδειξε μια εικόνα: ένα μικρό αγόρι με ένα τεράστιο καπέλο της αστυνομίας στο κεφάλι του.

«Συχνά είμαστε σαν αυτό το αγόρι – θα θέλαμε να είμαστε κάποιος που δεν είμαστε. Ο Θεός βλέπει ακριβώς ποιοι είμαστε. Δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε τον Θεό». Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να προσποιούμαι ότι τάχα ενδιαφέρομαι για τον Θεό, ενώ στην πραγματικότητα έρχομαι μόνο λόγω των ευγενικών ανθρώπων. Ο Θεός μου έδειξε ότι πραγματικά πρέπει να με ενδιαφέρει Αυτός. Τότε είπα στον Θεό: «Ναι, ο.κ., θα δοκιμάσω να έρχομαι, επίσης, εξαιτίας σου». Νομίζω κάπως έτσι άρχισε η ζωή μου με τον Θεό.

Στο Βιβλικό Κολέγιο

©hvaldez1/Stock.xchng

Δύο χρόνια αργότερα, πήγα σε ένα Βιβλικό Κολέγιο κι εκεί διάβασα τον Ψαλμό 139 από την Αγία Γραφή. Εκεί λέει: «Όλες οι ημέρες της ζωής μου είναι γραμμένες στο βιβλίο σου» και «Εσύ με μόρφωσες μέσα στην κοιλιά της μητέρας μου». Τότε κατάλαβα: ο Θεός ήταν εκεί όταν μεγάλωνα στο σώμα της μαμάς μου. Ο Θεός με έβλεπε. Και ένοιωσα λες και ο Θεός να μου έλεγε: «Το είδα αυτό – και είπα «ναι» σε σένα, γι’ αυτό μπορείς κι εσύ να πεις «ναι» στον εαυτόν σου».

Τότε προσευχήθηκα για πρώτη φορά: «Σε ευχαριστώ, Κύριέ μου, για την αναπηρία μου».

Για πρώτη φορά η πίστη μου βρήκε εφαρμογή στη ζωή μου, κατά κάποιο τρόπο θα έλεγα ότι η πίστη μου γλίστρησε από το κεφάλι μου (γνώση για τον Θεό) στην καρδιά μου.

Από αυτό το σημείο και μετά, έπαψα πια να προσποιούμαι.

Από αυτό το σημείο και μετά, δεν παρατηρούσα τα μάτια των ανθρώπων.

Τώρα έγινα «εγώ».

 

So

Αυτά μου είπε η Βάνα όταν την ρώτησα: «Πώς βίωσες την εφηβεία και τη νεανική σου ηλικία» και «Πώς σε βοήθησε η πίστη στον Ιησού Χριστό;»

 

Σε κανά δυο σημεία την ρώτησα περισσότερα πράγματα – και νομίζω, ότι η απαντήσεις της είναι πολύ χρήσιμες, για καθέναν που περνά μια δύσκολη κατάσταση στη ζωή του (ανεξάρτητα τι δυσκολία είν’ αυτή):

Στον Ψαλμό 139:

«Ο Θεός με είδε, καθώς μεγάλωνα μ’ αυτήν την αναπηρία στο σώμα της μητέρας μου».

Μερικοί άνθρωποι λένε: «Αν είναι έτσι, τότε ο Θεός είναι σαδιστής» (σαδιστής = αυτός που συνειδητά προκαλεί πόνο στον άλλο), και δεν θέλουν να έχουν καμιά σχέση με τον Θεό.  Γίνονται σκληροί και είναι θυμωμένοι με τον Θεό.

Η Βάνα ξέρει τέτοιους ανθρώπους – και μου διηγήθηκε, πόσο πικραμένοι και λυπημένοι είναι.  Και ότι αυτή η πικρία τους γίνεται εμπόδιο για να έχουν σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους και με τον Θεό.

©leovdworp/Stock.xchng

Ξέρω την Βάνα αρκετό καιρό τώρα – και να, δες πόσο ευγενική και χαρούμενη είναι!

Η Βάνα δεν είναι θυμωμένη με τον Θεό, διότι είναι ανάπηρη – αυτό το έχει αποδεχτεί και ξέρει ότι ο Θεός είναι καλός. Και αυτό έχει φέρει ένα καλό αποτέλεσμα στη ζωή της.

Το μότο ζωής (προσευχή) της Βάνας – όπως το διάβασε κάποτε σε μια αφίσα:

Κύριε, σε παρακαλώ, δώσε μου:

  • τη δύναμη, να αποδέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω.
  • το θάρρος, να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ να αλλάξω
  • και τη σοφία, να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο.

 

Η ζωή με το Θεό – ακόμη και ως νέος:

Κάτι ακόμα που μου είπε η Βάνα:

«Αν γνωρίσεις τον Ιησού Χριστό σ’ αυτή την περίοδο (ως έφηβος ή νέος), θα γλιτώσεις από πολλά – δεν χρειάστηκε να δοκιμάσω τα πάντα και μπορούσα να συζητώ πολλά θέματα της ζωής μου (ποιο επάγγελμα, ποιον σύντροφο, κλπ) με τον Θεό μέσω της προσευχής – ο Θεός ξέρει τα πάντα, τον εμπιστευόμουν».

Αντιμετώπιση της μοναξιάς, του φόβου, της φιλίας:

©Billy Alexander/Stock.xchng

Κάποιος μου είπε κάποτε: Αυτό που κάνει τους άλλους ανθρώπους να είναι ευχαρίστως στην συντροφιά σου, δεν είναι η εξωτερική εμφάνισή – αλλά αυτό που ακτινοβολεί μέσα από την καρδιά σου.

… και έτσι άρχισα να κάνω κάτι για την «ακτινοβολία της καρδιάς» μου.                              Αν η καρδιά μου είναι «πικρή» και γεμάτη κακία και θυμό – τότε αυτά με κάνουν σκληρή –και οι άλλοι άνθρωποι δεν ευχαριστιούνται στην παρέα μου. Αλλά, αν κάνω κάτι ενάντια στην πικρία μου – και αφήσω το Θεό να κάνει κάτι γι’ αυτό – τότε η καρδιά μου γίνεται μαλακή… και μπορεί να αρχίσει να ακτινοβολεί».

(και αυτό γίνεται με την Βάνα…)

Σχετικά με το Admin Greek